หลังหวังซานเหมยถูกเซี่ยต้าเรียกกลับบ้าน นางจางก็คร้านจะสนใจนางอีก อุ้มเซี่ยชิงเฟิงขึ้นมาหอมแก้มเสียยกใหญ่ “หลานรักของย่าเอ๋ย! เป็นคนมีแววอ่านหนังสือจริง ๆ!”
วันข้างหน้าคงมีสิ่งให้หวังเสียที!
มีคนยินดีก็ย่อมมีคนกลัดกลุ้ม ชาวบ้านหลายครอบครัวที่เดินทางข้ามเขาลุยน้ำมาขอเข้าเรียน ต่างมีสีหน้าหม่นหมอง สำนักศึกษาของเซี่ยเจิ้งเป็นสำนักที่อยู่ใกล้พวกเขาที่สุดและค่าเรียนถูกที่สุดแล้ว ส่วนสำนักศึกษาในตัวเมืองนั้นไม่ต้องคิดถึงเลย ด้วยรายได้ของพวกเขา ย่อมส่งเสียไม่ไหว
เด็กวัยหกเจ็ดขวบหลายคนถูกเซี่ยเจิ้งคัดออกอย่างไร้ปรานี บิดามารดาของเด็กที่ไม่ผ่านเห็นเซี่ยชิงเฟิงอายุเพียงสามขวบก็ผ่านการทดสอบของเซี่ยเจิ้ง ต่างพากันมองสองย่าหลานด้วยสายตาอิจฉา หากเด็กคนนี้เป็นลูกหลานบ้านตนก็คงดีเพียงใด