เซียวหยุนซูมาถึงหน้าประตูวัง ก็พลิกตัวลงจากหลังม้าทันที เขาก้าวฉับ ๆ ทั้งยังไม่มีเวลาจัดเสื้อคลุมที่ถูกลมพัดจนยุ่งเหยิงให้เรียบร้อย ก่อนมุ่งหน้าไปยังท้องพระโรงฉินเจิ้งอย่างเร่งรุด
ทหารเฝ้าประตูเห็นว่าเป็นองค์ชายหก จึงมิได้ขวางทาง ใคร ๆ ต่างรู้ว่าองค์ชายหกได้รับพระเมตตาอย่างล้นเหลือในช่วงหลายวันนี้ ทั้งยังมีความชอบจากการถวายการคุ้มกัน ราชวงศ์เซิ่งหยวนมีองค์ชายเพียงพระองค์เดียว หากไม่มีเหตุไม่คาดฝัน พระองค์ย่อมได้ขึ้นครองบัลลังก์อย่างแน่นอน
ทันทีที่เซียวหยุนซูเข้ามา ก็เห็นเซี่ยชิงเฟิงคุกเข่าตัวตรงอยู่บนแผ่นหินเย็นเยียบ แผ่นหลังของเขาเหยียดตรง ไม่ยอมงอแม้แต่น้อย
เขาถอนหายใจ “ใต้เท้าเซี่ย ไยต้องทำเช่นนี้ด้วย?” หลายวันก่อนเขาเคยเกลี้ยกล่อมเซี่ยชิงเฟิงแล้ว เสด็จพ่อกำลังทรงกริ้ว การเอาอนาคตของตนไปเสี่ยงเพื่อสหายเช่นนี้ไม่คุ้มค่าเลย
เซี่ยชิงเฟิงสร้างความชอบใหญ่หลวงในสนามรบหลายครั้ง แม้แต่เสด็จพ่อยังตรัสว่าความสามารถด้านการทหารของเขาเหนือกว่าท่านน้าของตน และกำชับให้เขาใช้งานเซี่ยชิงเฟิงให้ดีในภายหน้า
หากวันนี้เขาไม่เข้าวังมาขอความเมตตาให้หลินจิงเกิ้ง บางทีพรุ่งนี้ราชโองการเลื่อนตำแหน่งก็คงมาถึงแล้ว
เซี่ยชิงเฟิงเงยหน้าขึ้น ชายเสื้อขุนนางชุ่มโชกด้วยน้ำค้างยามค่ำคืน แนบสนิทกับแผ่นหินเย็นเฉียบ “องค์ชาย...” เสียงของเขาแหบพร่า ทว่าทุกถ้อยคำกลับชัดเจน “หากวันนี้ข้าทอดทิ้งสหายสนิทเพื่อรักษาเส้นทางรับราชการ แล้ววันหน้าข้าจะมีหน้าไปยืนในราชสำนักได้อย่างไร?”
เซียวหยุนซูมองร่างดื้อรั้นเบื้องล่างบันได คาดไม่ถึงว่าเซี่ยชิงเฟิงผู้ดูเย็นชาอยู่เสมอจะมีด้านเช่นนี้ด้วย ช่างเป็นคนมีน้ำใจและคุณธรรมจริง ๆ