เมืองหลวงอยู่ห่างจากเมืองอิ่งเฟิงมาก หากเป็นรถม้าทั่วไปต้องใช้เวลาเดินทางกว่าสองเดือนจึงจะถึง ทว่าตระกูลหลินส่งรถม้ามาสองคัน เซี่ยชิงเฟิงกับหลินเหนียงนั่งคันหนึ่ง ส่วนพวกหญิงรับใช้นั่งอีกคัน ม้าทั้งหมดเป็นม้าพันธุ์ดีที่คัดเลือกมาจากตลาดตะวันตกในเมืองหลวง ฝีเท้ารวดเร็ว ใช้เวลาเพียงหนึ่งเดือนก็ไปถึงได้
เซี่ยชิงเฟิงพบว่าการนั่งรถม้าคันนี้เวียนหัวน้อยกว่าครั้งก่อนที่นั่งไปเรียนอยู่บ้าง โครงรถเลือกใช้ไม้จื่อถานเนื้อแข็งและมีลวดลายงดงาม ยามรถม้าแล่น ลมที่พัดเข้ามาในห้องโดยสารล้วนอบอวลด้วยกลิ่นหอมของไม้จื่อถาน
ภายในรถยังมีโต๊ะเล็ก ๆ บนโต๊ะมีช่องลับเก็บเครื่องหอมเปลือกส้มแห้ง เปลือกส้มแห้งช่วยปรับลมปราณ บำรุงม้าม ขจัดความชื้น ละลายเสมหะ และช่วยให้กระเพาะปรับสมดุล ทั้งยังบรรเทาอาการคลื่นไส้อาเจียนได้ เซี่ยชิงเฟิงคิดว่ากลิ่นเครื่องหอมที่จุดนั้นฉุนเกินไป แต่เมื่อเริ่มเวียนหัวเพราะนั่งรถม้า ก็จะหยิบออกมาสูดดมสักหน่อย
รถม้าแล่นฉิวไปตลอดทาง ทิวทัศน์นอกหน้าต่างพร่าเลือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว จากหมู่บ้านและทุ่งนารอบเมืองอิ่งเฟิง ค่อย ๆ กลายเป็นเทือกเขาสลับซับซ้อนทอดยาว
เซี่ยชิงเฟิงกำลังงีบหลับอยู่ จู่ ๆ ก็ได้ยินหลินเหนียงอุทานด้วยความตกใจ จึงลืมตาขึ้นทันที
เห็นหลินเหนียงหยิบตั๋วเงินมูลค่า 500 ตำลึงออกมาจากห่อสัมภาระ มุมปากนางยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว เผยรอยยิ้มบาง ๆ ที่ทั้งจนใจและแฝงความหวานชื่นอยู่หลายส่วน “ท่านแม่ก็จริง ๆ เลย บอกแล้วว่าไม่ต้องให้เงินมากมายเพียงนั้น”
“ท่านย่าก็เป็นห่วงพวกเราเท่านั้น” เซี่ยชิงเฟิงเอ่ยเสียงเบา
มิน่าเล่าก่อนท่านย่าจะออกจากบ้านจึงพร่ำบอกว่า ครอบครัวยากจนต้องเตรียมเงินให้พอสำหรับการเดินทาง กำชับให้เขาดูแลห่อสัมภาระให้ดี อย่าทำหาย