อาจเป็นเพราะวันหยุดฤดูเพาะปลูก ผู้คนต่างว่างกัน โรงสุราฝูหม่านเทียนจึงมีบัณฑิตสวมเสื้อคลุมอยู่มากมาย ทำให้เซี่ยชิงเฟิงรู้สึกราวกับยังอยู่ในห้องเรียนของสำนักศึกษาประจำจังหวัด
เซี่ยชิงเฟิงยกมือขวาขึ้นเคาะประตูห้องส่วนตัวเบา ๆ เสียงเคาะหนักแน่นและกังวาน
“ก๊อก ๆ”
ประตูเปิดจากด้านใน
อาภรณ์แพรสีทองพลันปรากฏแก่สายตาเซี่ยชิงเฟิง เหลียนอี้จื้อมีรูปร่างสูงโปร่ง ชายเสื้อปักลายเมฆสีเงินประณีต ทั้งยังคาดเข็มขัดหยกขาวฝังทองไว้ที่เอว ทั่วทั้งร่างโอ่อ่าจนน่าหมั่นไส้
เซี่ยชิงเฟิงส่ายหน้า รสนิยมชอบความหรูหราของเหลียนอี้จื้อช่างไม่เหมือนใคร ยืนอยู่หน้าประตูยังเปล่งประกายระยิบระยับ
เหลียนอี้จื้อยกมุมปากขึ้น เผยรอยยิ้มสดใส ก่อนโผเข้ากอดเซี่ยชิงเฟิงแน่น “ชิงเฟิงเอ๋ย คิดถึงเจ้าแทบตาย! เข้ามาเร็ว เข้ามา!”
“ได้ยินมาว่าพี่เหลียนสอบได้จวี่เหริน ยินดีด้วยจริง ๆ!” เซี่ยชิงเฟิงประสานมือคำนับเหลียนอี้จื้ออย่างเสแสร้ง “คารวะใต้เท้าจวี่เหรินเหลียน!”
หากก่อนหน้านี้เหลียนอี้จื้อยังรู้สึกห่างเหินกับเซี่ยชิงเฟิงที่ไม่ได้พบกันมาสามสี่ปี ท่าทีทะเล้นของเซี่ยชิงเฟิงก็ทำให้เขาหวนคิดถึงช่วงเวลาที่ทั้งสองร่ำเรียนด้วยกันในสำนักศึกษาหานยาขึ้นมาทันที
“พอแล้ว ๆ เจ้าเซี่ยชิงเฟิง กล้าล้อข้าเชียว!” เหลียนอี้จื้อตบหลังเซี่ยชิงเฟิงฉาดหนึ่ง แต่กลับพลาดเพราะอีกฝ่ายหลบได้
ทั้งสองหยอกล้อกันไปพลางเดินเข้าห้องส่วนตัวไปพลาง
“พอเถิด อาหารใกล้มาแล้ว อีกประเดี๋ยวเสี่ยวเอ้อเห็นเข้า คงนึกว่าจวี่เหรินคนใหม่กับบัณฑิตสองคนนี้เป็นคนโง่” หลินจิงเกิ้งกล่าวพร้อมรอยยิ้ม