สตรีชาวชนบทเหล่านี้มีคำศัพท์ไม่มากนัก จึงเอาแต่ย้ำคำว่า ‘งดงาม’ อยู่ไม่หยุด
สายตาของพวกนางเปล่งประกายเจิดจ้า ถึงกับมีป้าสะใภ้สองสามคนยื่นมือมาลูบใบหน้าเขาเบา ๆ จนเซี่ยชิงเฟิงเขินอาย ต้องซุกหน้าลงในอ้อมอกของนางจาง
รถเทียมวัวโคลงเคลงไปมา ในที่สุดก็มาถึงตัวเมือง
นับตั้งแต่เซี่ยชิงเฟิงปรากฏตัวในโลกใบนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาในตัวเมือง ก่อนหน้านี้ได้แต่ฟังต้าหยากับเอ้อหยาเล่าว่า ในเมืองเจริญรุ่งเรืองกว่าหมู่บ้านมากมายนัก หากได้ตั้งหลักปักฐานในเมือง ภายหน้าก็จะได้เสวยสุข
ก่อนมา เซี่ยชิงเฟิงเตรียมใจไว้แล้วว่าที่นี่อาจไม่ได้ดีอย่างที่ตนจินตนาการ ทว่า...นี่มันแย่เกินไปแล้ว
สุขอนามัยย่ำแย่ถึงขีดสุด กลิ่นอุจจาระคละคลุ้งไปทั่วอากาศบนถนน สองข้างทางแคบ ๆ มีไอเหม็นสกปรกพัดปะทะใบหน้า พื้นถนนเป็นโคลนเลน น้ำเน่าขังไหลนอง หากเจอวันฝนตก แอ่งน้ำส่งกลิ่นคาวคงยิ่งขยายใหญ่ขึ้น
แรกเริ่มเซี่ยชิงเฟิงไม่เข้าใจว่าเหตุใดผู้คนในเมืองจึงดูไม่รู้สึกอะไร ราวกับไม่ได้กลิ่น แต่หลังจากอยู่ในเมืองกับท่านย่าครึ่งชั่วยาม เขาก็พบว่าตนเองไม่ได้กลิ่นเหม็นของอุจจาระแล้วเช่นกัน
ไม่มีเหตุผลอื่น ก็แค่ชินแล้ว
นางจางอุ้มเซี่ยชิงเฟิง หลบเลี่ยงผักเน่าและเปลือกผลไม้ที่พ่อค้าแผงลอยทิ้งขว้างบนพื้นอย่างชำนาญ จนมาถึงหน้าร้านหนังสือแห่งหนึ่งโดยสวัสดิภาพ
หน้าร้านแคบและเก่า มีเพียงประตูไม้ด่างพร้อยบานหนึ่งที่ปิดแง้มไว้ ป้ายร้านก็เรียบง่าย ใช้ผ้าหยาบผืนหนึ่งแขวนไว้บนคาน เขียนอักษรว่า ‘ร้านหนังสือ’