（มีคนกล่าวว่าคำสรรพนามที่ใช้เรียกเซี่ยชิงเฟิงสลับระหว่างนางกับเขาไปมาจนชวนสับสน เพื่อให้แยกได้ชัดเจนยิ่งขึ้น ต่อจากนี้จะใช้คำว่าเขาเรียกเซี่ยชิงเฟิงเป็นหลัก）
（ขอแก้ไขอีกครั้ง ไม่มีความกำกวมใด ๆ ทั้งสิ้น เพียงเพราะช่วงแรกของเรื่องนี้แทบไม่มีผู้อ่าน ข้าจึงนึกไม่ถึงว่าจะมีคนอ่านมากมายเช่นนี้ เมื่อมีคนทักท้วงเรื่องนี้ ข้าก็แก้ไขให้แล้ว แต่กว่าจะรู้ว่าประเด็นนี้เป็นที่ถกเถียงกันมาก ก็เขียนไปแล้วห้าหกแสนตัวอักษร หากจะแก้กลับก็ต้องทำงานหนักเกินไป อีกทั้งผู้เขียนยังมีธุระในโลกจริงมากมาย จะแก้ทีละตัวอักษรก็ไม่ไหวจริง ๆ ขอร้องบางคนอย่าโยนข้อกล่าวหาเรื่องเหยียดผู้หญิงมาให้ข้าอีกเลย นิยายแนวสอบขุนนางที่ตัวเอกชายมีผู้อ่านมากกว่า หากข้าชอบผู้ชายจริง คงไม่เขียนเรื่องปลอมเป็นชายหรอก）
นับแต่เซี่ยชิงเฟิงหมดสติจากอาการลมแดดครั้งก่อน คนในบ้านต่างก็ปกป้องเขาราวกับลูกตา แม้แต่เรื่องเล็กน้อยอย่างให้อาหารไก่ก็ไม่ยอมให้ช่วย เกรงว่าเขาจะเหน็ดเหนื่อยอีก
แต่เซี่ยชิงเฟิงบอกว่าร่างกายเต็มไปด้วยเรี่ยวแรง กลับไม่มีใครเชื่อ เอ้อหยาก็ยิ่งติดตามเขาไม่ห่าง ราวกับเงาตามตัว ขอเพียงมือว่าง นางก็เดินตามเขาทั้งหน้าและหลัง
เขาอยากช่วยกวาดพื้น ไม้กวาดก็ถูกเอ้อหยาแย่งไปทันที พร้อมสั่งให้กลับไปพักผ่อนบนเตียง
ได้ ๆ งั้นฉันกลับไปเรียนในมิติของระบบก็แล้วกัน
ครั้งก่อนเพียงเอ่ยถึงเซี่ยเจิ้งที่บ้านตระกูลหลี่ คนตระกูลหลี่ก็หวาดกลัวถึงเพียงนั้น เรื่องนี้มากพอจะบอกแล้วว่าในยุคนี้การมีวุฒิทางการสอบนั้นสำคัญเพียงใด อำนาจฮ่องเต้อยู่เหนือทุกสิ่ง หากไม่อยากถูกผู้อื่นรังแกและต้องการปกป้องสตรีทั้งบ้านเอาไว้ ก็จำเป็นต้องร่ำเรียนจนได้ชื่อเสียง!