“เฮ้อ เจ้าเปิดร้านค้าขาย จะลดราคาให้กันสักหน่อยแล้วอย่างไร? คราวหน้าข้าค่อยมาซื้อที่ร้านเจ้าอีก” นางจางยกเนื้อหมักขึ้นมาดม กลิ่นควันไฟอบอวลเช่นนี้แหละ
“ท่านป้า ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากลดราคาให้ท่าน หากท่านซื้อเนื้อหมูสด ข้าย่อมลดให้ได้อยู่ แต่เนื้อหมักนี่ลดไม่ได้จริง ๆ ท่านก็ได้กลิ่นแล้ว ไม่ว่าใกล้หรือไกล ใครบ้างไม่รู้ว่าเนื้อหมักของบ้านน้องสาวรองข้าเป็นของแท้ที่สุด?”
นางจางขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความลังเล แววตาฉายความจนใจ ขณะที่กำลังจะตกลงซื้อในราคาที่เจ้าของร้านเสนอ เสียงใสแบบเด็กน้อยของเซี่ยชิงเฟิงก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“ท่านย่า พวกเราซื้อไส้หมูกลับไปสักหน่อยดีหรือไม่?”
นางจางได้ยินดังนั้นก็เห็นเซี่ยชิงเฟิงชี้ไปยังถังสิ่งน่าขยะแขยงตรงมุมร้าน พลางบอกว่าจะซื้อ นางส่ายหน้ารัวราวกับกระบอกเขย่า “หลานรักของย่า ของอย่างนี้กินไม่ได้นะ”
ไม่ว่าจะจัดการอย่างไรก็ยังเหม็นฉุนเหลือทน กินของสิ่งนี้ต่างอะไรกับกินอุจจาระโดยตรง? ต่อให้เป็นขอทานข้างถนนในราชวงศ์เซิ่งหยวนก็ยังไม่กินของแบบนี้
กั๋วเอ๋อร์ของนางคิดอย่างไรกันแน่? ถึงได้ยืนกรานจะซื้อของสิ่งนี้กลับไป
เซี่ยชิงเฟิงจ้องนางจางอย่างดื้อดึงเป็นครั้งแรก “ไม่ ท่านย่า ข้าอยากซื้อสิ่งนี้” ร่างเล็ก ๆ ของเซี่ยชิงเฟิงก้าวข้ามแอ่งน้ำ เดินไปยังถังเครื่องในหมูแล้วหิ้วขึ้นมา
เขายังสูงไม่ถึงถังด้วยซ้ำ นางจางจึงรีบเข้าไปช่วยยก กลัวว่าเขาจะพลัดตกลงไปในถังโดยไม่ระวัง