แรกเริ่ม สายฝนโปรยปรายดุจใยแมงมุมอันอ่อนนุ่ม ปกคลุมดินแดนทางตะวันออกเฉียงใต้ของราชวงศ์เซิ่งหยวน ทว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด ฝนพรำสายนี้ก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง
เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าฤดูฝนใกล้สิ้นสุดแล้ว แต่เหตุใดฝนจึงไม่มีวี่แววจะหยุดเสียที?
ใต้ชายคาริมถนนในจินถังฝู่ หญิงชราหลายคนนั่งเบียดกันอยู่ใต้ร่มผ้าน้ำมัน มองถนนที่น้ำท่วมเอ่อข้ามแผ่นศิลาสีเขียว แล้วถอนหายใจพลางรำพึง
ในตะกร้าไม้ไผ่ของอาม่าหลี ยังมีหญ้าหมักอ้ายเฉ่าที่ยังขายไม่หมด ใบของมันถูกฝนแช่จนเหี่ยวเฉา นางใช้ผ้าหยาบเช็ดคราบน้ำบนตะกร้า “หากฝนตกต่ออีกสามถึงห้าวัน ข้าวกล้องที่กักตุนไว้ในบ้านคงขึ้นราเป็นแน่”
ข้างกันนั้น หมัวมัวจางใช้ไม้เท้าเขี่ยน้ำที่ท่วมขัง “มิใช่หรือ กำแพงตรงโคนกำแพงเรือนหลังบ้านข้าก็เปียกจนยุ่ยแล้ว กลางคืนได้ยินกำแพงส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ข้าตกใจจนไม่กล้าหลับตาทั้งคืน”
ลูกจ้างร้านผ้าฝั่งตรงข้ามเขย่งปลายเท้า ใช้ไม้ไผ่เขี่ยน้ำที่ขังอยู่ใต้ชายคาให้ร่วงลงมา ทันใดนั้นเสียงซ่าก็ดังขึ้น น้ำสกปรกกระเด็นใส่หมัวมัวจางที่ตั้งแผงขายผักอยู่ริมถนน
หมัวมัวจางโมโหจนกระทืบเท้า “ไอ้เด็กเวร! มีตาหรือไม่!”
ลูกจ้างปาดน้ำบนใบหน้า พลางพึมพำ “ยายแก่ใกล้ตาย ใครใช้ให้มาตั้งแผงหน้าร้านข้ากันเล่า อีกอย่าง ฝนตกจนคนแทบคลุ้มคลั่ง ข้าก็กลัวน้ำขังจะทำให้ผ้าในร้านเสียหาย”