“เจ้าค่ะ...” หลี่ต้าจวนคำนับอย่างไม่ค่อยถูกต้องนัก ก่อนหิ้วถังซักผ้ากลับเรือนของตน
ระหว่างทางกลับ นางกลับพบสาวใช้ข้างกายแม่สามีเข้าอีกฝ่ายสวมเสื้อกระโปรงแขนแคบสีเขียวอ่อน ยืนอยู่ข้างหลี่ต้าจวนแล้วชวนให้แยกไม่ออกว่าใครเป็นนายใครเป็นบ่าว
“คุณนายรอง ฮูหยินให้ท่านนำเสื้อผ้าไปส่งที่ห้องซักล้าง เหตุใดจึงกลับมาอีกเล่า?”
รูปร่างหน้าตาของหลี่ต้าจวนด้อยกว่านางอยู่แล้ว แม้แต่ท่วงท่าก็ยังอ่อนด้อยกว่าอีกฝ่ายอยู่มาก “แม่นางเสี่ยวหวน เมื่อครู่ข้าออกไปข้างนอกแล้วพบพ่อสามี ท่านพ่อสามีให้ข้ากลับเรือนตนเอง ไม่อนุญาตให้ออกไปข้างนอก”
“ก็ได้ ในเมื่อท่านผู้เฒ่ากล่าวเช่นนี้ ฮูหยินก็กลับห้องไปเถิด ช่วงนี้อย่าออกมาอีก” เสี่ยวหวนเม้มริมฝีปากบางแน่น พูดจาฉะฉานรวดเร็ว ทุกประโยคฟังดูปกติ ทว่าพอเข้าหูหลี่ต้าจวนกลับรู้สึกราวกับมีหนามทิ่มแทง
“จริงสิ คุณนายรอง อย่างไรท่านก็เป็นนายหญิงที่ตระกูลเราแต่งเข้ามาอย่างถูกต้อง ต่อไปก็เลิกใช้คำว่า ‘ข้า’ อย่างคนบ้านนอกเสียเถิด ฟังแล้วน่าอับอาย!”
หลี่ต้าจวนรีบเอ่ยขอโทษ “ขออภัย ข้า...ไม่สิ คราวหน้าข้าจะแก้ไข!”
“คราวหน้าจำไว้ก็พอแล้ว เอาละ ส่งถังมาให้ข้าเถิด ข้าจะช่วยคุณนายรองนำไปส่งเอง” มุมปากของเสี่ยวหวนยกขึ้นเล็กน้อย ทว่าไม่ใช่รอยยิ้มอันอ่อนโยน หากเจือแววเยาะหยันและถากถางอยู่หลายส่วน
หลังเสี่ยวหวนจากไป หลี่ต้าจวนก็ถุยน้ำลายใส่แผ่นหลังนางหลายครั้ง เสี่ยวหวนผู้นี้ทุกครั้งที่มองนางก็มักเชิดหางตาขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและดูแคลน คิดว่าตนเป็นใครกัน!
อย่างไรนางก็มีทะเบียนเป็นชาวนา ส่วนเจ้ามีทะเบียนเป็นทาส จะวางท่าไปเพื่ออะไร! ทว่าคำพูดเหล่านี้หลี่ต้าจวนกล้าพูดลับหลังเสี่ยวหวนเท่านั้น