“พรุ่งนี้ข้าจะไปเอาดาบฟันไอ้พวกสารเลวนั่นให้ตาย!” ต้าหยาขบเขี้ยวจนดวงตาแทบถลน
“ต้าหยา!” นางจางตวาดเสียงเข้ม “เจ้าทำอะไรของเจ้า! ย่าของเจ้ายังมีชีวิตอยู่ดีมิใช่หรือ เหตุใดถึงคิดทำเรื่องเอาชีวิตไปเสี่ยงเช่นนี้?”
อีกอย่าง ฝ่ายนั้นเป็นถึงครอบครัวผู้มีอันจะกิน ได้ยินว่ามีบ่าวไพร่หลายคน ต้าหยาอาจยังเข้าไปไม่ถึงประตูบ้านเขาด้วยซ้ำ
ต้าหยาสะอื้นพลางทุบอกตนเองไม่หยุด “ท่านย่า ข้ากล้ำกลืนความแค้นนี้ไม่ลง... พวกเขารังแกกันเกินไปแล้ว!”
ชีวิตของนางถูกหลี่หย่งทำลายไปแล้ว บัดนี้คนบ้านเขายังรังแกและทุบตีท่านย่าผู้เลี้ยงดูนางจนเติบใหญ่ ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี!
ท่านย่าเคยได้รับบาดเจ็บเช่นนี้เสียเมื่อใด ดวงตาบวมเป่งไปหมดแล้ว
“พี่หญิง ต่อให้ไม่เห็นแก่ตัวเอง ก็ต้องเห็นแก่กั๋วเอ๋อร์ด้วย!” เอ้อหยาเห็นท่าทีของพี่สาวแล้ว คิดว่าท่านย่าอาจห้ามนางไม่อยู่ พี่หญิงรักกั๋วเอ๋อร์ที่สุด หากยกอนาคตของกั๋วเอ๋อร์ขึ้นมา อย่างน้อยก็พอจะยั้งนางไว้ได้
“พี่หญิงลองคิดดู อีกไม่นานกั๋วเอ๋อร์ก็จะเข้าสอบระดับอำเภอแล้ว หากพี่สาวของเขาฆ่าคน อนาคตของเขาก็จะพังพินาศ!”
ระบบสอบขุนนางของราชวงศ์เซิ่งหยวนเป็นเส้นทางหลักในการคัดเลือกขุนนาง จึงกำหนดคุณสมบัติของผู้เข้าสอบไว้อย่างเข้มงวด หนึ่งในข้อกำหนดนั้นคือ ครอบครัวของผู้เข้าสอบต้องไม่มีสมาชิกที่กระทำความผิดร้ายแรง
เมื่อได้ยินว่าจะกระทบอนาคตของกั๋วเอ๋อร์ แววตาของต้าหยาก็ค่อย ๆ แจ่มใสขึ้น “แต่เราจะปล่อยเรื่องนี้ไปเช่นนี้หรือ?”