เซี่ยชิงเฟิงให้คำมั่นกับพวกนางอย่างจริงจัง ใบหน้าเล็กจ้อยแดงระเรื่อเพราะความตื่นเต้น ดวงตากลมโตสุกใสเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น
มือเล็กกำหมัดแน่น น้ำเสียงยังอ่อนเยาว์ ทว่าด้วยวัยที่ยังน้อยนัก ถ้อยคำไร้เดียงสาเช่นนี้จึงมิได้อยู่ในสายตาของผู้ใหญ่ กลับถูกพวกนางหยอกล้อเสียด้วยซ้ำ
“แล้วพวกข้าเล่า เจ้ากั๋วเอ๋อร์?” ต้าหยาแสร้งทำเป็นไม่พอใจ “เจ้าจะให้ท่านย่าได้เสวยสุขอยู่ผู้เดียว ไม่พาพวกข้าไปด้วยหรือ?”
ใบหน้าของเซี่ยชิงเฟิงแดงก่ำ เขารีบกล่าวว่า “พี่หญิง แน่นอนว่าต้องมีพวกพี่ด้วย ข้าจะทำให้ทุกคนในบ้านมีชีวิตที่ดีขึ้นให้ได้!”
“ดี ๆ ๆ กั๋วเอ๋อร์ของข้าจะทำให้ชีวิตคนทั้งบ้านดีขึ้นทุกวัน!” นางจางยิ้มจนหุบปากไม่ลง ความหม่นหมองจากการจากไปของหลี่ต้าจวนคลายลงชั่วคราว
หลังรับประทานอาหารเสร็จ เอ้อหยาดึงต้าหยาเข้าไปในห้อง
“พี่หญิง ท่านแม่ไปจริง ๆ แล้ว พวกเราจะทำอย่างไร?” ดวงตาของเอ้อหยาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ก่อนหน้านี้นางไม่สะดวกแสดงออกมาตอนนั่งร่วมโต๊ะอาหาร ครั้นกลับเข้าห้อง เหลือเพียงนางกับพี่สาว จึงกล้าเผยความอ่อนแอออกมาในที่สุด
ต้าหยานั่งบนเตียงเตา หยิบงานปักขึ้นมาเริ่มลงมือ “ควรทำอย่างไรก็ทำอย่างนั้นสิ”
“พี่หญิง! เหตุใดท่านถึงไม่ร้อนใจเลย?” เอ้อหยาคว้าแผ่นรองรองเท้าที่ต้าหยากำลังปักลวดลายอยู่มา “ท่านแม่ไปจริง ๆ แล้ว! ดูสิ ในห้องไม่มีของของท่านแม่เหลืออยู่เลย”