เวลาเรียนในแต่ละวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว พอเลิกเรียน ทุกคนต่างก็แทบรอไม่ไหวที่จะกลับบ้าน
เซี่ยหูเก็บหีบหนังสือเรียบร้อยตั้งแต่แรก เมื่อเห็นเซี่ยชิงเฟิงยังนั่งหลังตรงอยู่ที่โต๊ะ จึงถามว่า “กั๋วเอ๋อร์ เจ้ายังไม่กลับอีกหรือ?”
“วันนี้อาจารย์มอบหมายให้ท่องจำ ข้ายังจำไม่คล่อง รอท่องจบแล้วค่อยกลับบ้าน พี่เซี่ยหู ท่านกลับไปก่อนเถิด” เซี่ยชิงเฟิงส่ายหน้า เขาต้องรอให้ทุกคนกลับไปหมดก่อน จึงค่อยไปอ่านหนังสือในห้องหนังสือของเซี่ยเจิ้ง!
“ได้ เช่นนั้นเจ้าก็ตั้งใจท่องให้ดี” เซี่ยหูหดคอ ที่จริงเขาเองก็ยังท่องไม่คล่องเช่นกัน แต่อาจารย์มิได้คิดจะตรวจพวกเขา กั๋วเอ๋อร์สมกับเป็นคนที่ตั้งใจจะเข้าสอบรับราชการ ถึงได้นั่งอยู่ที่โต๊ะหนังสือนานถึงเพียงนี้
เขาไม่มีความอดทนเช่นนั้น พอเรียนช่วงเช้าจบก็เริ่มง่วงงุนแล้ว กลับถึงบ้านแล้วเขายังนัดอาหนิวจากหมู่บ้านข้าง ๆ ไปชนจิ้งหรีดอีกด้วย
ส่วนเซี่ยซื่อที่อยู่ข้าง ๆ พอได้ยินเซี่ยชิงเฟิงบอกว่ายังท่องไม่จบ ก็แค่นหัวเราะ “คนบางคนไม่มีพรสวรรค์ ก็อย่าฝืนตัวเองเลย แค่เนื้อหาเท่านี้ยังใช้เวลานานถึงเพียงนี้”
“เกี่ยวอะไรกับเจ้า?” เซี่ยชิงเฟิงไม่แม้แต่จะปรายตามอง “ดูแลตัวเองให้ดีก่อนเถอะ”
เซี่ยซื่อยังคิดจะพูดอะไรต่อ เซี่ยหูก็ยืนขวางหน้าเขา พลางถกแขนเสื้อขึ้น “อยากต่อยกันหรือ?”
รูปร่างอย่างเซี่ยซื่อรับหมัดเซี่ยหูไม่ไหวแน่ เขาจึงเงียบกริบทันควัน ทิ้งไว้เพียงประโยคหนึ่งก่อนจากไป “ถ้าเจ้ากล้าต่อยข้าในสำนักศึกษา พรุ่งนี้ข้าจะไปฟ้องอาจารย์ ให้ไล่เจ้าออก!”