หลังคลื่นลมสงบลงในวันนั้น จ้าวชีอีถือแป้งอบครึ่งชิ้นที่ป้าหวังมอบให้ อดไม่ได้ที่จะไปหยอกเย้าใต้เท้าเซี่ยถึงที่ว่าการ
บนโต๊ะวางเอกสารร่างฉบับใหม่ว่าด้วยการสร้างคันกั้นน้ำ หมึกยังไม่ทันแห้ง เซี่ยชิงเฟิงกำลังขมวดคิ้วมองแผนที่ภูมิประเทศสีเหลืองเก่า จู่ ๆ จ้าวชีอีก็ตบไหล่เขาอย่างแรงจนเกือบทำแท่นฝนหมึกล้ม
“ใต้เท้าเซี่ย ท่านกลายเป็นพระโพธิสัตว์ผู้มีชีวิตของเมืองหลินผิงไปแล้ว!” จ้าวชีอีขยิบตาพลางลากเสียงจงใจ “วันนี้ข้านับว่าได้เห็นกับตาแล้ว ชาวบ้านปกป้องท่านเอาใจใส่ยิ่งกว่าปกป้องสุสานบรรพบุรุษของตนเสียอีก”
เขาพลันขึ้นเสียง เลียนน้ำเสียงหยาบกระด้างของจางคนขายเนื้อ “หลังจากใต้เท้าเซี่ยมา พวกเราถึงมีงานทำ มีข้าวกิน!”
“เลียนได้เหมือนหรือไม่?”
เซี่ยชิงเฟิงยกมือนวดหว่างคิ้ว พลางยิ้มบาง “วาจาเจ้าแพรวพราวนัก ระวังเคราะห์ร้ายจะเกิดจากปาก” ความน่าเกรงขามที่เขาจงใจสร้างขึ้นต่อหน้าจ้าวชีอีแต่แรก บัดนี้เลือนหายไปหมดสิ้นหลังจากร่วมงานราชการกันมาหลายวัน
ตอนแรกจ้าวชีอียังเกรงกลัวเขาอยู่บ้าง ทั้งคำพูดและการกระทำล้วนสำรวม ไม่กล้าปล่อยตัวนัก ทว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด เซี่ยชิงเฟิงก็เห็นเขาค่อย ๆ เผยนิสัยแท้จริงออกมา บางคราก็ยังเล่นลูกไม้เล็กน้อย
เป็นคนวัยกลางคนกันแล้วแท้ ๆ แต่กลับไม่รู้จักสุขุมเลยสักนิด เซี่ยชิงเฟิงถอนหายใจ
จ้าวชีอีหาได้สนใจไม่ว่าเซี่ยชิงเฟิงจะมองเขาเช่นไร ตอนแรกเขาก็ยังวางตัวไม่ถูกอยู่บ้าง ทว่าหลังจากได้คลุกคลีกันมาหลายวัน เขาก็ค่อย ๆ เข้าใจนิสัยของเซี่ยชิงเฟิงแล้ว—ใต้เท้าเจ้าเมืองคนใหม่ผู้นี้ ภายนอกดูเย็นชา ทว่าที่จริงใจอ่อนยิ่งนัก โดยเฉพาะเรื่องของชาวบ้าน ยิ่งเอาใจใส่เป็นพิเศษ