จ้าวหล่างยกชาขึ้นจิบเพื่อให้ลำคอที่แห้งผากชุ่มชื้นขึ้น ก่อนจะกล่าวต่ออย่างไม่ขาดปากว่า “ใต้เท้า ท่านคงไม่ทราบว่าหน้าที่เรียบเรียงเอกสารของสำนักฮั่นหลินนั้นยุ่งยากเพียงใด แค่เอกสารโบราณก็กองพะเนินราวภูเขา ทั้งส่วนใหญ่ยังเก่าแก่จนตัวอักษรเลือนราง ยากจะจำแนกได้ไม่ต่างจากปีนขึ้นสวรรค์ พวกข้าต้องจุดตะเกียงทำงานหามรุ่งหามค่ำ งานในมือมีมากเหลือเกิน”
ซุนอี้ที่อยู่ข้างกายรีบกล่าวคล้อยตาม “ใช่แล้ว ใต้เท้า ก่อนหน้านี้พวกข้ายังมีพงศาวดารเล่มหนึ่งที่ต้องชำระเรียบเรียง จึงแบ่งกำลังไปทำอย่างอื่นไม่ไหว อีกทั้งหลักเกณฑ์ในการเรียบเรียงตำราพิชัยสงครามก็ไม่เหมือนกับการชำระพงศาวดาร พวกข้าไม่คุ้นเคยเรื่องการทหาร หากผิดพลาดเพียงเล็กน้อยก็อาจนำปัญหามาให้มากมาย พวกข้าจึงกดดันอย่างยิ่ง จนแทบหมดกำลังทำต่อแล้ว”
หลี่หยางขมวดคิ้วเล็กน้อย กอดอกแล้วเหลือบมองเซี่ยชิงเฟิง ก่อนเอ่ยว่า “ใต้เท้าเซี่ยเพิ่งมาถึงสำนักฮั่นหลินได้ไม่นาน เกรงว่ายังไม่รู้ธรรมเนียมภายใน งานนี้ใช่ว่าใครก็ทำได้ หากไม่มีประสบการณ์สั่งสมมาหลายปี ก็ไม่รู้จะเริ่มต้นจากตรงไหน ความยากลำบากอยู่ตรงหน้าเช่นนี้ ไม่ใช่ว่าพวกข้าขี้เกียจเสียหน่อย”
ทั้งสามผลัดกันพูดประสานเสียงกันได้อย่าง “ไร้ช่องโหว่” ยืนยันว่าภาระงานในมือมากมายจนเป็นไปไม่ได้ที่จะชำระพงศาวดารควบคู่กับเรียบเรียงตำราพิชัยสงคราม สำหรับพวกเขาแล้ว การเรียบเรียงตำราพิชัยสงครามแทบเป็นภารกิจที่ไม่มีทางทำสำเร็จ ราวกับไม่เห็นเซี่ยชิงเฟิงซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย
ทั้งสามพูดกันอยู่นานกว่าหนึ่งชั่วยาม จนคอแห้งผาก น้ำชาบนโต๊ะก็แทบหมด พวกเขาจึงสังเกตเห็นว่าเซี่ยชิงเฟิงเพียงนั่งฟังเงียบ ๆ อยู่ตรงนั้น ไม่ได้แสดงความเห็นเลยสักคำ