เหล่าบรรณาธิการที่ยังคงตรากตรำทำงานอย่างหนักต่างพากันอิจฉาจนแทบตาย หากรู้แต่แรกว่าควรยื่นขอไปอยู่ใต้บังคับบัญชาของเซี่ยชิงเฟิงตั้งแต่คราวโยกย้าย แม้จ้วงหยวนที่เพิ่งมาถึงจะต้องรับงานหนักและงานลำบากเป็นแน่ แต่งานนี้ไม่ได้ทำไปเปล่า ๆ เสียหน่อย!
ส่วนบรรณาธิการอาวุโสอีกกลุ่มกลับรู้สึกโชคดีที่ตนไม่ได้ถูกโยกไปอยู่ใต้บังคับบัญชาของเซี่ยชิงเฟิง ต่างพากันทอดถอนใจถึงความโชคร้ายของจ้าวหล่าง
ระบบถึงกับตะลึงงันกับวิธีจัดการของเซี่ยชิงเฟิง แสงในห้วงสำนึกของเขากะพริบวูบวาบ ก่อนส่งเสียงกลไกที่เจือความประหลาดใจออกมา
【โฮสต์ ท่านจัดการได้เหนือความคาดหมายของข้าเหลือเกิน เดิมทีข้าคิดว่าคนทั้งสามนี้รับมือยากเสียอีก ไม่คิดว่าท่านจะควบคุมสถานการณ์ได้รวดเร็วถึงเพียงนี้】
เซี่ยชิงเฟิงเพิ่งมาถึงแท้ ๆ เหตุใดจึงจัดการลูกน้องทั้งสามคนได้อย่างเรียบร้อยรวดเร็วเช่นนี้?
【แล้วท่านรู้ได้อย่างไรว่างานที่พวกเขาทั้งสามอ้างว่าทำอยู่ไม่มีจริง เป็นเพียงคำหลอกลวงท่าน?】มันเฝ้าสังเกตความเคลื่อนไหวภายนอกจากในห้วงสมองของเซี่ยชิงเฟิงตลอดเวลา ทั้งที่ไม่มีใครบอกเขาสักคนว่าคนทั้งสามไม่มีงานติดมืออยู่เลย
ทุกคนในสำนักฮั่นหลินต่างทำหน้าที่ของตนเอง งานที่ไม่อยู่ในขอบเขตหน้าที่ของตน พวกเขาย่อมไม่เอ่ยปากพูดมากกับผู้อื่น หลัวลี่เหรินเองก็ไม่ได้มอบหมายให้ใครพาเซี่ยชิงเฟิงไปทำความเข้าใจงานที่ทุกคนในสำนักฮั่นหลินรับผิดชอบอยู่ในขณะนี้ ดังนั้นจึงต้องอาศัยคำบอกเล่าจากลูกน้องของเซี่ยชิงเฟิงเท่านั้น
หากไม่มีคำสั่งจากหลัวลี่เหริน ต่อให้เซี่ยชิงเฟิงไปถามคนอื่นถึงงานที่พวกเขารับผิดชอบ ก็ไม่มีใครบอกเขา อย่างมากก็เพียงหัวเราะกลบเกลื่อนแล้วเลี่ยงคำตอบ