เซี่ยชิงเฟิงถอนหายใจแล้วอธิบายว่า “ถ้าฉันกลับไปทำไส้หมูที่ไม่มีกลิ่นคาวตอนนี้ ก็จะดูมีเจตนาชัดเจนเกินไปนะ ระบบ ลืมไปแล้วหรือว่าฉันยังเป็นเด็กสามขวบอยู่?”
ทุกอย่างของเขาในยามนี้อยู่ภายใต้การดูแลของท่านย่าและมารดา เขาจะไปรู้ได้อย่างไรว่าขิงป่าสามารถดับกลิ่นคาวได้? ผู้คนในราชวงศ์เซิ่งหยวนจนถึงตอนนี้ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าขิงกินได้
หากวัดจากความงมงายของท่านย่าจาง เกรงว่านางคงส่งเขาไปให้ผู้วิเศษคนใดคนหนึ่ง “ขับไล่สิ่งชั่วร้าย” เป็นอย่างแรก
แต่หลังจากเซี่ยชิงเฟิงได้ฝากตัวเป็นศิษย์แล้วก็ไม่เหมือนเดิม เขาจะอ่านออกเขียนได้และอ่านหนังสือเป็น ทั้งยังอ้างกับนางจางได้ว่าความรู้เหล่านี้ได้มาจากตำรา
【เข้าใจแล้ว เป็นเจ้าบ้านั่นเองที่คิดรอบคอบ】
รถเทียมวัวโยกเยกกลับถึงหมู่บ้าน ต้าหยากับเอ้อหยากำลังทำกับข้าวอยู่ที่บ้าน ส่วนหลินเหนียงมารอพวกเขาที่ปากทางเข้าหมู่บ้านตั้งแต่เนิ่น ๆ เพื่อช่วยถือของ
พอนางจางเห็นหลินเหนียงก็มีท่าทีตื่นเต้นยิ่งนัก แม่สามีกับลูกสะใภ้คล้องแขนกันเดินนำหน้า พลางพูดคุยกันไปด้วย
“หลินเหนียง ข้าจะบอกให้ ในร้านหนังสือมีหนังสือมากมายเหลือเกิน ข้านับไม่ไหวด้วยซ้ำ พอเข้าไปก็ได้กลิ่นอายของบัณฑิต หอมยิ่งนัก” นางจางพูดพลางกางแขนออกทำท่าประกอบ ตั้งใจแสดงให้หลินเหนียงเห็นกับตาว่าข้างในมีหนังสือมากเพียงใด
“จริงหรือ? ท่านแม่ ข้างในมีหนังสือมากมายเพียงนั้นจริงหรือ? ทุกครั้งที่ข้าเดินผ่าน ข้ายังไม่กล้ามองเข้าไปเลย หอมถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?” หลินเหนียงใคร่รู้อย่างยิ่ง