เขาจำเด็กคนนี้ได้ ตอนทดสอบคัมภีร์สามอักษรเมื่อวาน เขาท่องได้เร็วและแม่นยำที่สุดไม่ต่างจากเซี่ยซื่อ ส่วนเซี่ยซื่อนั้นเขารู้จักดี ญาติที่เป็นถงเซิงของอีกฝ่ายเป็นสหายของเซี่ยเจิ้ง สหายผู้นั้นตั้งใจมาทักทายเขา บอกว่ายังต้องเข้าสอบขุนนางต่อ จึงไม่มีเวลาเป็นอาจารย์สอนอีกแล้ว ฝากให้เขาช่วยดูแลเซี่ยซื่อด้วย
แต่เซี่ยชิงเฟิงไม่เหมือนกัน หากไม่เคยเรียนมาก่อน แต่กลับท่องได้หลังอ่านเพียงไม่กี่รอบ เช่นนั้นก็เป็นอัจฉริยะชัด ๆ!
แม้การสอบขุนนางจะไม่ได้วัดเพียงความจำของผู้เข้าสอบ แต่ยังวัดความรู้ความสามารถโดยรวมและความละเอียดอ่อนต่อการเมืองด้วย ทว่าหากเซี่ยชิงเฟิงมีความจำดี ขณะที่คนอื่นยังท่องตำราอย่างยากลำบาก เขาก็เริ่มเรียนรู้คำอธิบายประกอบได้แล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ความยากของการสอบขุนนางไม่ได้อยู่ที่การตีความโจทย์เพียงอย่างเดียว แต่โจทย์ที่ไม่เคยพบมาก่อนนั้นยากตรงที่อ่านยังไม่เข้าใจ แล้วจะตีความได้อย่างไร? หากความจำดี ก็เท่ากับมีไพ่ตาย! หนังสือที่อ่านผ่านตาล้วนจำได้แทบทั้งสิ้น ประสิทธิภาพเหนือกว่าคนทั่วไปหลายสิบเท่า แล้วจะเอาอะไรมาเทียบกัน?
เซี่ยชิงเฟิงตอบอย่างไม่ถ่อมตนจนเกินไปและไม่โอ้อวดจนเกินควรว่า “เรียนฟูจื่อ ศิษย์ไม่เคยเรียนมาก่อนขอรับ”
“จริงหรือ?” เซี่ยเจิ้งลุกพรวดจากเก้าอี้ หรือเขาจะรับศิษย์อัจฉริยะไว้ได้จริง ๆ? สอบขุนนางมาหลายครั้งแต่ไม่เคยผ่าน หรือแท้จริงแล้วการเปิดสำนักศึกษาอบรมผู้มีความรู้คือหนทางที่ถูกต้องกันแน่?