“เอ๊ะ? พี่ซุนจะไปไหน?” มือปราบร่างท้วมเห็นซุนหลินไฉเดินจ้ำอ้าว ก็รีบร้องเรียก “อีกประเดี๋ยวพวกเรายังต้องไปตรวจตราตามถนนกันอยู่นะ!”
“จู่ ๆ ข้าก็นึกขึ้นได้ว่าที่บ้านมีธุระ พวกเจ้าไปก่อนเถิด อีกสักครู่ข้าค่อยตามไป!”
“เช่นนั้น...ก็ได้” มือปราบร่างท้วมพึมพำ “พี่ซุนผู้นี้มักอู้งานกลางคันอยู่เรื่อย ปีนี้ก็หลายหนแล้ว หากทุกคนพากันอู้งาน แล้วงานนี้จะทำกันต่ออย่างไร?”
“พอเถิด พวกเราล้วนเป็นเพื่อนร่วมงาน อย่าพูดให้มากความเลย” มือปราบอีกคนเอ่ยเตือน
เซี่ยชิงเฟิง ชาวหมู่บ้านต้าหยาง ตำบลอู่เหลียน อำเภอยวี่หยวน เมืองอิ่งเฟิง...ชื่อไม่ตกหล่นแม้แต่ตัวเดียว เป็นหลานชายของหญิงชราที่เขาสั่งสอนกลางถนนวันนั้นพอดี
ทั้งยังเป็นอันดับหนึ่งของการสอบระดับอำเภออีกด้วย
ซุนหลินไฉยืนอยู่หน้าแผ่นประกาศสีแดง ขาแทบอ่อนแรง นายอำเภอเกลียดที่สุดคือผู้ที่ปากรับคำแต่กลับฝ่าฝืนคำสั่ง ยิ่งการกระทำอันโจ่งแจ้งเช่นเขายิ่งแล้วใหญ่
หากเซี่ยชิงเฟิงไปร้องเรียนนายอำเภอ ชีวิตน้อย ๆ ของเขาคงจบสิ้น!
“เร็วเข้า ฮูหยิน นำตั๋วเงินทั้งหมดของบ้านเราออกมา” ซุนหลินไฉกลับถึงบ้านก็รื้อค้นหีบตู้ พลางหันไปบอกภรรยา “อีกประเดี๋ยวพวกเราจะไปตระกูลหลี่กัน”
“เกิดอะไรขึ้นหรือท่านพี่?” ภรรยาไม่เข้าใจว่าเกิดเรื่องใดขึ้น ถึงต้องนำเงินในบ้านออกมาทั้งหมด “เอาเงินไปตระกูลหลี่ทำไม?”
“ครั้งก่อนข้าไม่ได้บอกเจ้าหรือ ว่าข้าเผลอช่วยตระกูลหลี่สั่งสอนหญิงชราที่เป็นมารดาของผู้เข้าสอบระดับอำเภอคนหนึ่ง?”