เซี่ยชิงเฟิงยืนอยู่บนกำแพงเมือง กำปากกาในมือแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว
เขาจัดให้พื้นที่ทางตะวันตกของเมืองแห่งนี้เป็นเขตที่พักชั่วคราว ก่อสร้างอย่างเร่งรีบด้วยอิฐซีเมนต์ ทว่าบัดนี้กลับไม่เหลือเค้าของสถานที่ที่ผู้คนอาศัยอยู่เลย
ผู้ป่วยโรคบิดสิบกว่าคนเบียดเสียดกันอยู่ในห้องอิฐซีเมนต์แคบ ๆ หลังงองุ้ม มือหนึ่งพยุงกรอบประตูที่สั่นคลอน อีกมือเร่งมุ่งหน้าไปยังส้วม ทว่าส้วมกลับอุดตันจนแทบไม่มีที่ว่าง ของเสียเอ่อล้นตามร่องอิฐซีเมนต์ ไหลรวมกันเป็นธารน้ำส่งกลิ่นคาวเหม็น
บางคนกลั้นไม่ไหวจึงปลดทุกข์ตรงมุมกำแพง กลิ่นฉุนแสบจมูกผสมกับกลิ่นคาวเลือดจนแทบทำให้หายใจไม่ออก คนที่ท้องเสียจนยืนไม่ไหวก็ทรุดนั่งลงในสิ่งปฏิกูลของตนเอง ส่งเสียงครางอย่างอ่อนแรง ดวงตาว่างเปล่าไร้ประกาย
โรคระบาดครั้งนี้รุนแรงเหลือเกิน ในห้องเดียวกันอาจมีทั้งผู้ป่วยมาลาเรีย โรคบิด และอหิวาตกโรค คนที่มีไข้สูงชักกระตุกไม่หยุด ปากก็พึมพำเพ้อเจ้อ ผิวร้อนผ่าวแดงก่ำผิดปกติ พวกเขากระชากผ้าห่มเก่าขาดบนกาย หวังขับไล่ความร้อนรุ่มภายใน ทว่าครู่ต่อมากลับต้องหดตัวเป็นก้อนเพราะหนาวสั่นอย่างรุนแรง ฟันกระทบกันกึก ๆ
ผู้ป่วยอหิวาตกโรคน่าสะพรึงกลัวที่สุด อาการอาเจียนและท้องเสียอย่างรุนแรงทำให้ร่างกายขาดน้ำอย่างรวดเร็ว บุรุษที่แต่เดิมกำยำแข็งแรง ผ่านไปเพียงไม่กี่วันก็ผอมเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก
ในตรอกของเขตที่พักชั่วคราว เสียงร้องไห้ เสียงครวญคราง และเสียงไอของเหล่าผู้ลี้ภัยประสานปะปนกัน เด็ก ๆ ขดตัวอยู่ในอ้อมกอดมารดา ส่วนมารดาก็กอดบุตรไว้แน่น พลางปลอบโยนเสียงเบาและแอบเช็ดน้ำตา