เซี่ยชิงเฟิงไพล่มือไว้ด้านหลัง ยืนอยู่บนหอเฝ้าระวัง ทอดสายตามองจุดบรรจบของทั้งสามเขต
เหล่าผู้อพยพจากเขตชิงเหลียนกำลังเข้าแถวรับโจ๊กใสในชามดินเผา ส่วนมือปราบจากเขตเสียนชิงถือไม้ไผ่เดินตรวจตามแนวรั้วไม้ ขณะที่หมอจากเขตเฉินจั๋วสะพายถุงผ้าบรรจุสมุนไพรโกฐจุฬาลัมพาแห้ง เดินไปมาระหว่างกระท่อมหญ้าที่เพิ่งสร้างขึ้น
“ใต้เท้า สมุดลงนามของแต่ละเขตหนาขึ้นอีกสองชุ่นแล้วขอรับ” หลี่เหวินหย่วนอุ้มเอกสารกองโต กระโดดขึ้นมาบนหอแล้วรายงานเซี่ยชิงเฟิง “ใต้เท้า เสมียนของแต่ละเขตต้องใช้เวลาสามชั่วยามตรวจนับจำนวนคนทุกวัน เสบียงก็สิ้นเปลืองเพิ่มขึ้นอีกสามส่วน ไม่สู้รวมทั้งสามเขตให้เป็นเขตเดียวหรือขอรับ?”
ปริมาณงานของทั้งสามเขตหนักหนาเกินไปสำหรับพวกเขา แม้จะใช้ธงส่งข่าว แต่แต่ละเขตก็ยังต้องตรวจสอบซ้ำอีกครั้ง
เขาค่อนข้างไม่เข้าใจว่าเหตุใดใต้เท้าเซี่ยจึงยืนกรานแบ่งเขตกักกันผู้ลี้ภัยออกเป็นสามเขต หากเพียงกังวลว่าโรคระบาดจะแพร่กระจาย ก็แค่ไม่ให้พวกเขาเข้าเมือง แบ่งไว้เขตเดียวก็พอแล้ว
เหตุใดต้องยุ่งยากถึงเพียงนี้?
เซี่ยชิงเฟิงส่ายหน้า “ไม่ได้ ต้องแบ่งเป็นสามเขต”