เมื่อได้ยินเช่นนี้ นางจางแทบถูกหลี่ต้าจวนทำให้โกรธจนหัวเราะออกมา กั๋วเอ๋อร์เพิ่งสามขวบ จะทำงานอะไรได้? ในบ้านมีเด็กชายเพียงคนเดียว นางทะนุถนอมเลี้ยงดูเขาแล้วผิดตรงไหน? คราวที่เซี่ยต้าเพื่อนบ้านขึ้นเขาไปล่ากระต่าย ตอนนั้นเขาอายุห้าหกขวบ หลี่ต้าจวนกลับไม่พูดถึงสักคำ!
ยิ่งไปกว่านั้น เซี่ยต้าตัวสูงใหญ่เพียงใด แล้วกั๋วเอ๋อร์บ้านนางมีร่างกายเช่นไร?
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่รูปร่างของเซี่ยต้าก็แข็งแรงพอจะสู้กั๋วเอ๋อร์บ้านนางสองคนได้แล้ว!
“หลี่ต้าจวน หากเจ้ายังกล้าขึ้นเสียงดังอีก ลองดูสิ!” โทสะของนางจางถูกหลี่ต้าจวนยั่วยุจนปะทุขึ้นเช่นกัน เรื่องอื้อฉาวในบ้านไม่ควรแพร่งพรายออกไป นางขึ้นเสียงเช่นนี้ คิดจะข่มขู่ผู้ใดกัน?
“เหตุใดข้าจะไม่กล้า? เซี่ยหย่งตายไปแล้ว เจ้ายังคิดว่าตนเป็นแม่สามีของข้าอยู่อีกหรือ? ที่ข้าเรียกเจ้าว่าท่านแม่ก็ถือว่าไว้หน้าเจ้าแล้ว! ยังคิดจะเอาเงินที่ข้าหามาไปส่งกั๋วเอ๋อร์บ้านเจ้าเรียนหนังสืออีกตั้งนาน ฝันไปเถอะ! พรุ่งนี้ข้าจะพาต้าหยากับเอ้อหยากลับบ้านเดิม!” หลี่ต้าจวนไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อย
เมื่อได้ยินคำพูดของมารดา ต้าหยากับเอ้อหยาก็จับมือกันแน่น พวกนางไม่อยากตามมารดากลับไปบ้านยาย!
พี่ชายลูกพี่ลูกน้องที่บ้านยายชอบมองพวกนางด้วยสายตาน่าขยะแขยง อีกทั้งทุกครั้งที่สองพี่น้องไปบ้านยาย ก็ต้องช่วยทำอาหารให้คนทั้งบ้าน พอทำเสร็จก็ยังขึ้นโต๊ะกินไม่ได้ ได้แต่กินผักสองสามคำอยู่ข้างเตา
ไปอยู่บ้านยายวันหนึ่งก็มีงานให้ทำมากมาย หากทำได้ไม่ดีก็ยังถูกยายด่าว่าเป็นตัวถ่วงที่ผลาญเงิน พวกนางชอบอยู่บ้านของตน ไม่อยากไปบ้านยายอีกต่อไป