เซี่ยจิ้งซูพาดผ้าปูเตียงที่ซักสะอาดแล้วลงบนราวตากผ้า ไม่รับคำพูดของเหอเจินแม้แต่น้อย แม้น้องชายของนางจะได้เป็นขุนนางใหญ่แล้ว ทว่าไหนเลยจะจัดหางานเลี้ยงชีพให้ผู้ใดได้ตามใจชอบ? นางเคยอ่านตำรามาว่า ในวงขุนนาง หากก้าวพลาดเพียงก้าวเดียวก็อาจตกสู่หายนะยากจะฟื้นคืน เซี่ยชิงเฟิงกว่าจะมาถึงวันนี้ได้ยากลำบากเพียงใด นางผู้เป็นพี่สาวย่อมรู้ดีที่สุด ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นสิ่งที่เขาสมควรได้รับ
บุตรชายบ้านเหอเจินผู้นั้น วันๆ เอาแต่เกียจคร้านเที่ยวเตร่คลุกคลีกับพวกอันธพาลในเมือง หากชิงเฟิงจัดหางานให้คนเช่นนี้จริง วันหน้าก่อเรื่องขึ้นมา มิเท่ากับพลอยเดือดร้อนไปด้วยหรือ? หากต้องทำลายชื่อเสียงเพียงเพราะบุตรชายขี้เกียจสันหลังยาวของบ้านเหอเจิน นางผู้เป็นพี่สาวคนนี้ไม่มีทางยอมเป็นคนแรก
นางเหลือบมองเหอเจินที่กำลังผ่าฟืนอย่างขะมักเขม้น แล้วหัวเราะเยาะในใจ
「ท่านแม่ ข้ากระหายน้ำ」 ชิงชิงดึงชายเสื้อนาง
เซี่ยจิ้งซูได้สติ จูงชิงชิงไปยังห้องครัว เมื่อเดินผ่านเหอเจิน นางทำราวกับไม่เห็นสายตากระตือรือร้นที่อีกฝ่ายส่งมา ฝีเท้าไม่ชะงักแม้แต่น้อย หากรับคำพูดของอีกฝ่ายต่อไป ไม่รู้จะถูกพันแข้งพันขาให้วุ่นวายเพียงใด
เหอเจินมองแผ่นหลังของแม่ลูกเซี่ยจิ้งซูหายลับไปตรงประตูห้องครัว สีหน้ากระตือรือร้นจางลงหลายส่วน ขวานฟันลงบนท่อนฟืนอย่างแรง ฟืนที่แตกเป็นสองซีกกลิ้งมาถึงปลายเท้า นางก้มลงเก็บแล้วโยนเข้าไปในกองฟืน พลางพึมพำว่า 「วางท่าอะไรนักหนา? หากไม่เห็นแก่หน้าน้องชายแสนดีของเจ้า ใครจะอยากมาผ่าฟืนให้เจ้าที่นี่กัน?」