“อ้อ?” ใต้เท้าเจ้าเมืองหว่านหันไปมองอาจารย์ที่ปรึกษา เขาพอจะจำเด็กคนนี้ได้อยู่บ้าง
ก่อนหน้านี้กงไท่ชูเคยตั้งใจมาบอกเขาว่าเด็กคนนี้มีความรู้ไม่เลว เขาจึงเอ่ยชมว่าบรรยากาศการศึกษาในเมืองของตนดีเยี่ยม เดิมทีเขาคิดว่าเด็กคนนั้นเพียงหน้าตาดี อีกทั้งบังเอิญช่วยกงไท่ชูไว้ กงไท่ชูจึงเอ่ยชมเขาเป็นมารยาท
ไม่คิดเลยว่าความรู้ของเซี่ยชิงเฟิงจะดีจริง ๆ เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ในที่สุดใต้เท้าเจ้าเมืองหว่านก็นึกถึงแววตาอันมีนัยลึกซึ้งของกงไท่ชูขึ้นมาได้ หรือว่า...กงไท่ชูคิดจะมอบวาสนาครั้งหนึ่งให้เขา!
แต่บิดาของหลินจิงเกิ้งเป็นรองเสนาบดีกระทรวงขุนนาง เขาอุตส่าห์กลับมาสอบ ไม่แน่ว่าอาจมุ่งหมายตำแหน่งเสี่ยวซานหยวน ตนควรไว้หน้าเขาหรือไม่?
ที่สำคัญ กงไท่ชูอาจไม่ช่วยกล่าวชมตนต่อหน้าฝ่าบาท แต่หากช่วยหลินจิงเกิ้ง ปีหน้าผลประเมินจากกระทรวงขุนนางของตนก็อาจได้ระดับยอดเยี่ยม
ทว่าหากกงไท่ชูช่วยกล่าวชมตนต่อหน้าฝ่าบาทจริง ๆ ว่านลี่ผู้นี้อาจได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นไปอีกขั้น!
ตนรับราชการอยู่ในเมืองอิ่งเฟิงมาเกือบสิบปีแล้ว ไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหน
“ดี! เช่นนั้นก็ประกาศให้เซี่ยชิงเฟิงเป็นอันดับหนึ่งของการสอบระดับจังหวัดเถิด” ใต้เท้าเจ้าเมืองหว่านชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง หากประกาศให้เซี่ยชิงเฟิงเป็นอันดับหนึ่งก็ไม่เสียหาย บทความของเขาดีจริง ๆ และตนก็ชื่นชอบหลักคัมภีร์บทนี้อยู่ไม่น้อย
เมื่อนำไปติดประกาศแล้ว ย่อมทำให้ผู้คนยอมรับได้
“ใต้เท้า ต้องการพบอันดับหนึ่งของการสอบระดับอำเภอหรือไม่ขอรับ? เขายังพักอยู่ในจวนของเรา” อาจารย์ที่ปรึกษาคิดไม่ถึงว่าใต้เท้าเจ้าเมืองจะเลือกเซี่ยชิงเฟิงเป็นอันดับหนึ่งจริง ๆ