นูฮา บาตเอ่อร์หลับไม่สนิทนัก พอได้ยินความเคลื่อนไหวด้านนอกก็ลืมตาขึ้น ทว่าไม่คาดคิดว่าจะมีเงาดำวูบมาปรากฏตรงหน้าอย่างฉับพลัน
แสงเย็นวาบหนึ่ง ก่อนกระบี่ยาวเล่มหนึ่งจะแทงตรงเข้ามา รูม่านตาของบาตเอ่อร์หดวูบ เขายื่นมือไปคว้าดาบข้างใต้หมอนตามสัญชาตญาณ ทว่าเงาดำนั้นเคลื่อนไหวรวดเร็วราวสายฟ้า กระบี่แทงทะลุลำคอของเขาในชั่วพริบตา
เขาคิดจะร้องเรียก แต่กลับเปล่งเสียงได้เพียง “แค่ก ๆ” แผ่วเบา
เงาดำนั้นคือเซี่ยชิงเฟิง แววตาเย็นชาไร้ความลังเล ข้อมือพลิกครั้งหนึ่งก็ดึงกระบี่ออก ก่อนตวัดย้อนกลับ คมกระบี่เฉือนผ่านลำคอของบาตเอ่อร์
เซี่ยชิงเฟิงคว้าศีรษะขึ้นมา แล้วหันกายวิ่งออกจากกระโจม
“ถอย!” เซี่ยชิงเฟิงตะโกนสั้น ๆ หนักแน่น ทุกคนมุ่งหน้าลงจากเชิงเขาอย่างรวดเร็ว เบื้องหลังค่ายของแคว้นจินเหมิงจมอยู่ในทะเลเพลิงและความโกลาหล
หน่วยทั้งห้ารวมพลกัน ณ จุดนัดพบได้อย่างราบรื่น สหายที่มารับเตรียมม้าไว้พร้อม รอคอยให้พวกเขากลับมาอย่างมีชัย
สำหรับปฏิบัติการในคืนนี้ เฉินเชียนฮู่มีคำเดียวจะกล่าว นั่นคือสะใจ!
ก่อนหน้านี้เขายังบอกเหล่าจางว่าอย่ายกย่องใต้เท้าเซี่ยเสียจนเป็นเทพ บัดนี้แววตาที่เขามองใต้เท้าเซี่ยกลับเต็มไปด้วยความเคารพยำเกรงและเลื่อมใสอย่างล้นเหลือ
บุรุษที่ยืนอยู่ตรงหน้าในยามนี้มิใช่ขุนนางบุ๋นธรรมดา หากเป็นเทพผู้ควบคุมความเป็นความตายกลางสนามรบ พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้
เมื่อมาถึงพื้นที่ที่ค่อนข้างปลอดภัย เซี่ยชิงเฟิงก็เริ่มตรวจนับกำลังพล
เขาเลียริมฝีปาก ดีมาก
ไม่มีผู้ใดบาดเจ็บล้มตาย เป็นไปตามแผนทุกประการ