【โฮสต์ ท่านคิดจะทำอะไร? ท่านต้องการทหารชั้นยอดสองร้อยนายไปทำอะไร?】ระบบเห็นเซี่ยชิงเฟิงไปขอทหารชั้นยอดสองร้อยนายจากขุยหานรื่อ ก็เริ่มร้อนใจขึ้นมา ก่อนหน้านี้เซี่ยชิงเฟิงเดินตามเส้นทางที่แคว้นจินเหมิงใช้ลอบโจมตีพวกเขาครั้งก่อน ลอบข้ามแดนไปถึงค่ายใหญ่ของแคว้นจินเหมิง แล้วเดินวนอยู่แถวนั้นรอบหนึ่งก่อนกลับมา หลังจากนั้นเขาก็ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในมิติ คอยดูแผนที่
ระบบไม่รู้ว่าเขาดูอะไรบนแผนที่ รู้เพียงว่าเขาเอาแต่ดูแผนที่
เขายังไปเมืองแนวหน้าสุดถึงสี่ห้าครั้งด้วย
ระบบคิดเพียงว่าโฮสต์กำลังสืบข่าว แม้ตอนเซี่ยชิงเฟิงลำพังไปถึงค่ายใหญ่แนวหน้าของแคว้นจินเหมิง มันจะอกสั่นขวัญแขวน แต่ระบบก็สนับสนุนเขา อย่างไรเสียภายหลังเขายังต้องบัญชาการอยู่แนวหลัง
ยิ่งไปกว่านั้น เซี่ยชิงเฟิงไม่ได้ทำอะไรเลย เพียงหาภูเขาใกล้ ๆ สักลูก ปีนขึ้นไปบนต้นไม้สูงแล้วมองสำรวจ
ใครจะคิดว่าเซี่ยชิงเฟิงจะไปขอทหารชั้นยอดสองร้อยนายจากขุยหานรื่อ เขาคงไม่ได้คิดจะใช้ทหารสองร้อยนายนี้ไปลอบโจมตีกำลังพลอีกฝ่ายที่มีมากกว่าหนึ่งแสนนายหรอกกระมัง?
ล้อเล่นน่า!
“ระบบ พี่สาวจะพาเจ้าไปทำเรื่องใหญ่สักหน่อย” แววตาของเซี่ยชิงเฟิงเปล่งประกายบ้าคลั่ง
【โฮสต์ เอ่อ... ท่านอย่าวู่วาม】ระบบรู้สึกถึงลางร้าย คราวนี้ในที่สุดโฮสต์ก็เป็นคนดีมีหลักการ ทำภารกิจการสอบขุนนางตามลำดับขั้นตอนมาได้อย่างราบรื่น
ที่เหลือก็เพียงภารกิจขุนนางผู้ทรงคุณธรรม หากเกิดเรื่องผิดพลาดในยามนี้จะทำอย่างไรเล่า!
รู้อย่างนี้แต่แรก มันคงไม่ให้เครื่องรางหยกช่วยชีวิตแก่เขา ช่างก่อเรื่องวุ่นวายเสียจริง!
พลังงานของมันมีไม่มากมายถึงเพียงนั้นเสียหน่อย
“วางใจเถิด ข้ารู้ดีว่ากำลังทำอะไร” เซี่ยชิงเฟิงปิดเสียงระบบด้วยตนเองอีกครั้ง