“โอ้โฮ! ยังต้องสอบต่ออีกหรือ!” ภรรยาของสุ่ยเซิงเอ่ยอย่างประหลาดใจ “มิน่าเล่า พวกเขาถึงบอกว่าหนังสือนี้ยากนัก เหตุใดต้องสอบตั้งหลายครั้ง ยากกว่าทำนาเสียอีก”
“ย่อมเป็นเช่นนั้น เจ้าเป็นสตรีจะไปรู้อันใด” สุ่ยเซิงวางรวงข้าวลงในกระบุง “คราวนั้นตอนข้าพาชิงเฟิงไปสอบที่เมืองหลวงของมณฑล ยังมีคนอายุมากกว่าข้าไปสอบอยู่ที่นั่นด้วย สอบมาหลายปีแล้วยังไม่ผ่าน ยากกว่าทำนาเป็นแน่”
“เหตุใดสตรีจะไม่รู้เล่า?” เอ้อหยาที่ได้ยินสุ่ยเซิงพูด รีบแย้งขึ้น “ท่านอาสุ่ยเซิง ข้าก็เป็นสตรีเหมือนกัน ความรู้ของข้ามีมากกว่าท่านเสียอีก หนังสือที่ต้องอ่านเพื่อสอบขุนนาง ข้าก็อ่านจบแล้ว”
“ใช่แล้ว เอ้อหยาบ้านเราก็อ่านออกเขียนได้แล้ว!” นางจางเชิดอกกล่าวอย่างภาคภูมิใจ บุตรหลานบ้านนางล้วนมีอนาคต
“ชิ” สุ่ยเซิงเห็นว่าตนเป็นฝ่ายเสียเปรียบ โต้เถียงพวกนางไม่ได้ จึงเดินไปเก็บเกี่ยวข้าวอีกฟากของนา
“พี่สะใภ้จาง เอ้อหยา พวกเราอย่าไปถือสาเขาเลย เขาไม่รู้หนังสือสักตัว” ภรรยาของสุ่ยเซิงเอ่ยแทนสามีด้วยความกระดากใจ ขณะเดียวกันก็อดอิจฉานางจางกับหลินเหนียงไม่ได้
ไม่รู้ว่าพวกนางเลี้ยงลูกอย่างไร บุตรหลานแต่ละคนถึงได้มีอนาคตกันนัก
แม้ต้าหยากับเอ้อหยาจะเป็นสตรี แต่สตรีที่อ่านออกเขียนได้ย่อมเป็นที่ต้องการ ไม่ว่าบ้านไหนก็อยากได้หญิงที่รู้หนังสือมาเป็นแบบอย่างให้ลูกมิใช่หรือ?
ชิงเฟิงลูกบ้านนางก็สอบได้จวี่เหรินแล้ว วันหน้าการแต่งงานของเอ้อหยาคงไม่เลวแน่
แม้ครอบครัวของนางจะนับเป็นบ้านฐานะปานกลางในหมู่บ้าน แต่บุตรสาวมิได้แซ่เซี่ย จึงเข้าเรียนที่สำนักศึกษาประจำตระกูลเซี่ยไม่ได้