ปีหย่งคังที่ 41 บนถนนจูเชวี่ยแห่งเมืองหลวง เซี่ยชิงเฟิงสวมชุดขุนนางสีแดงของจ้วงหยวน คาดสายคาดเอวเงินขาว ก้าวขึ้นหลังม้าฝีเท้าปราดเปรียว เตรียมออกเที่ยวชมเมืองบนหลังม้า หมวกขุนนางผ้าโปร่งสีดำประดับดอกไม้ทองบนศีรษะของเขาปักดอกไม้เงินไว้สองดอก ผ้าแพรแดงที่ห้อยลงมาระหว่างกลีบและใบไหวเอนเบา ๆ ตามแรงสั่นสะเทือนของกีบม้า
แสงอาทิตย์สาดส่องลงมาอย่างไม่หวงแหน ฉาบร่างของเขาด้วยขอบสีทองระยิบระยับ
เจ้าหน้าที่สามสิบหกนายแบ่งเป็นสองแถว ถือป้ายไม้ลงรักสีแดงที่เขียนว่า “เงียบสงบ” และ “หลีกทาง” นำขบวนอยู่เบื้องหน้า วงดนตรีจากสำนักดนตรีและระบำบรรเลงเพลง “สำราญหน้าโถง” ตามหลังมาไม่ห่าง
เซี่ยชิงเฟิงกับเหล่าผู้สอบผ่านจิ้นซื่อชั้นหนึ่งออกจากประตูเจิ้งหยาง ส่วนผู้สอบผ่านชั้นสองและชั้นสามออกจากวังทางประตูตงหัวและซีหัว ก่อนจะไปรวมกันที่ถนนหลวงเพื่อรับการแสดงความยินดีจากเหล่าขุนนาง
ในราชวงศ์เซิ่งหยวน ผู้สอบผ่านการสอบขุนนางที่ได้อันดับสูงสุด เช่น จ้วงหยวน ปั่งเหยี่ยน และทั่นฮวา จะสวมชุดตามแบบ ขี่ม้าตัวสูงใหญ่ ตระเวนไปตามถนนสายหลักในเมืองหลวงเพื่อให้ขุนนางและชาวบ้านชื่นชม นี่เรียกว่าการเที่ยวชมเมืองรับคำยินดี
“พวกเขาออกมาแล้ว!” มีคนในฝูงชนตะโกนขึ้น สายตาของทุกคนพลันจับจ้องไปยังผู้ที่อยู่บนหลังม้าเป็นคนแรก
เซี่ยชิงเฟิงอยู่หน้าสุด ถัดไปเป็นปั่งเหยี่ยนไจ่เซี่ยงหมิงและทั่นฮวาโจวจิ่งตามลำดับ
ทั้งสามนั่งบนหลังม้าอย่างผ่าเผย รับคำชื่นชมจากผู้คน
“ท่านใดคือท่านจ้วงหยวน?!”
“คนที่เดินนำหน้าอยู่นั่นมิใช่จ้วงหยวนคนใหม่หรือ? ตาบอดหรืออย่างไร?!”
“โอ้โฮ! เหตุใดจึงหล่อเหลาเพียงนี้? ข้านึกว่าเป็นทั่นฮวาเสียอีก!”