เซี่ยชิงเฟิงมองหวังลี่ด้วยสายตาเย็นชา น้ำเสียงเยียบเย็นดุจน้ำแข็ง “คนเอ๋ย พาเขาออกไป ห้ามเหยียบย่างเข้ามาในเมืองหลินผิงแม้แต่ครึ่งก้าว。”
“หากวันหน้ามีผู้ใดคิดเอาอย่างคนผู้นี้ยุแยงให้ร้าวฉาน ขับไล่ออกจากเมืองหลินผิง！”
จ้าวชีอีเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดจากด้านหลังเซี่ยชิงเฟิง ลอบจุ๊ปากด้วยความประหลาดใจ เดิมทีเขาคิดว่าใต้เท้าเซี่ยจะลงโทษชายผู้นี้เพียงเล็กน้อย คาดไม่ถึงว่าจะขับไล่ออกจากเมืองหลินผิงทันที
แต่เรื่องนี้ก็สอดคล้องกับนิสัยของใต้เท้าเซี่ย แม้อายุยังน้อย ทว่าทำงานฉับไวเด็ดขาดยิ่ง การกระทำเช่นนี้นับว่าชาญฉลาด ไม่ว่าหวังลี่จะจงใจหรือไม่ เรื่องในวันนี้หากไม่เชือดไก่ให้ลิงดู เกรงว่าภายหน้าคงเกิดเรื่องวุ่นวายในเมืองอีกไม่น้อย
“ข้าถูกใส่ความ! ข้าไปไม่ได้!” หวังลี่ตะโกนว่าไม่ยอมถูกขับออกจากเมืองหลินผิง ทว่ายังพูดไม่ทันจบก็ถูกมือปราบสองนายยัดผ้าเข้าปาก แล้วคุมตัวออกไปอย่างโซเซตามถนนในเมืองหลินผิง
เสื้อผ้าของเขายับยู่ยี่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและไม่ยินยอม เขาแค้นใจจริง ๆ! เขาอยากมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้วผิดตรงไหน?!
ชาวบ้านที่กำลังทำงานอยู่ริมถนนต่างหยุดมือ พากันมองเขาอย่างใคร่รู้พร้อมกระซิบกระซาบ
“นี่เกิดอะไรขึ้น? เขตเฉินจั๋วของพวกเราไม่ได้เห็นพวกมือปราบจับคนมานานแล้ว”
“ไม่รู้สิ ไปดูกันเถอะ”
“ข้าเพิ่งมาจากทางโน้น คนผู้นี้กำลังจะถูกขับออกจากเมืองหลินผิงแล้ว” ชายชราผู้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดกล่าวเสียงดัง