“ริษยาเข้าไปเถิด บ้านเจ้ากระทั่งถงเซิงสักคนยังไม่มี!” หญิงชราตระกูลเซี่ยผู้หนึ่งที่อยู่ข้าง ๆ กลอกตามองหวังซานเหมย
ใครบ้างไม่รู้ว่าบ้านนางมีลูกชายขี้ขโมย จนผลาญเงินในบ้านจนหมดสิ้น? ยังกล้ามาหัวเราะเยาะบ้านนางจางอีกหรือ! เด็กคนนี้อย่างเซี่ยชิงเฟิงสร้างเกียรติให้ตระกูลเซี่ยแล้วนะ
หวังซานเหมยอึดอัดใจ อยากโต้กลับแต่ก็ไม่รู้จะกล่าวเช่นไร
เซี่ยชิงเฟิงลงจากรถม้า ศีรษะยังมึนงงอยู่บ้าง คาดไม่ถึงว่าจะจัดขบวนต้อนรับใหญ่โตถึงเพียงนี้
กำลังคิดจะยิ้มให้ชาวบ้านอยู่แล้ว พลันนึกขึ้นได้ว่าฟันหน้าหายไปสองซี่ จึงรีบหุบยิ้มลงทันที
ภาพลักษณ์ไอดอลห้ามพังเด็ดขาด
“โอ๊ย ลูกชายข้า กว่าน่าสงสารเสียจริง ผอมลงถึงเพียงนี้แล้ว” นางจางกับหลินเหนียงและคนอื่น ๆ เห็นเซี่ยชิงเฟิงแวบแรกก็มีน้ำตาคลอเบ้า สงสารเขาจับใจ
ส่วนในสายตาของชาวบ้านคนอื่น เซี่ยชิงเฟิงช่าง...ไม่พบกันเสียนาน ไฉนจึงสูงใหญ่ขึ้นเพียงนี้
แต่เมื่อนึกถึงบิดาของเขาที่สูงถึงแปดฉื่อกว่า ก็พอจะทำใจยอมรับได้ คงสืบทอดความสูงมาจากบิดา
เซี่ยชิงเฟิงคำนับผู้อาวุโส ก่อนถูกห้อมล้อมพาเข้าไปด้านใน ช่างเป็นความอบอุ่นที่ไม่เคยพบมาก่อน ร้อนแรงกว่าครั้งสอบระดับอำเภอเสียอีก
เมื่อได้ยินว่าพวกเขาจะเปิดศาลบรรพชนเพื่อกราบไหว้บรรพบุรุษอีกครั้ง ทั้งยังจัดงานเลี้ยงใหญ่ เซี่ยชิงเฟิงก็ปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพียงสอบได้ถงเซิงเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องเอิกเกริกถึงเพียงนั้น จุดธูปสักหน่อยก็พอแล้ว
ผู้อาวุโสประจำตระกูลเห็นเซี่ยชิงเฟิงปฏิเสธอย่างหนักแน่น ก็ไม่ได้บังคับให้จัดงานใหญ่โต เป็นเด็กดีที่ถ่อมตนและไม่โอ้อวดจริง ๆ
หลังผู้อาวุโสทั้งหลายจากไป เซี่ยเจิ้งไม่ได้กลับไปพร้อมพวกเขา แต่ไปที่บ้านเซี่ยชิงเฟิงเพื่อหารือข้อสอบการสอบระดับจังหวัดคราวนี้ เขาอยากรู้จริง ๆ ว่าศิษย์ของตนเขียนบทความเช่นไร จึงทำให้ใต้เท้าเจ้าเมืองหว่านชื่นชมถึงเพียงนั้น