มองดูนาฬิกาข้อมือก็ล่วงเลยมาถึงสิบเอ็ดโมงแล้ว ในยุคที่ไม่มีโทรศัพท์มือถือ นาฬิกาที่บอกเวลาได้ตลอดเวลาจึงล้ำค่ายิ่ง
นาฬิกาตราเหมยฮวาเรือนนี้ไม่ได้ราคาถูกเลย ต้องใช้ถึง 135 หยวน แพงกว่านาฬิกาทั่วไปตั้ง 50 หยวน อวี๋หว่านครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ยังตั้งใจว่าจะคืนนาฬิกาให้เหลียงอี้อันก่อนจากไป
นาฬิกาหนึ่งเรือนเธอซื้อเองได้ ไม่ได้อยากแต่งงานกับเขา ก็ไม่อยากรับของมีค่าของเขา
ส่วนเรื่องที่พอเธอหนีไปแล้วเหลียงอี้อันจะโกรธหรือไม่ อวี๋หว่านก็ไม่แยแสเลย
งานแต่งงานตัวเองแท้ๆ ยังไม่มีใครมาถามความเห็นเจ้าสาวอย่างเธอสักคน ทุกคนไม่ได้มองเธอเป็นคนปกติที่สามารถนั่งลงปรึกษาหารือกันได้ กลับผลักไสส่งต่อเธอไปให้เหมือนกับสิ่งของ
แบบนี้ใครจะยินดีได้ล่ะ
อวี๋หว่านยอมรับว่าตัวเองเป็นคนเห็นแก่ตัว เธอแค่อยากมีชีวิตที่ดี ไม่อยากถูกจำกัด
ถึงเหลียงอี้อันจะดีกับเธอมาก แต่พวกเขาไม่เหมาะสมกัน หากเธอใจอ่อน ต่อไปในภายภาคหน้าสิ่งที่ต้องเจอก็คงไม่ใช่แค่ความยุ่งยากเรื่องการแต่งงานเท่านั้น
เธอต้องกตัญญูกับพ่อแม่สามีที่ไม่ได้รู้จักมักคุ้น อีกทั้งต้องคงบุคลิกเดิมของเจ้าของร่างไว้ตลอด เพื่อไม่ให้พ่อแม่สกุลเฉิ่นจับได้ว่าเปลี่ยนคนแล้ว พอคลอดลูกก็ถูกกักขังอยู่ในบ้าน ถึงแม้จะรู้อนาคต หากอยากหาเงินก็ต้องขอเงินจากสามี