ใช้โควต้าในทะเบียนบ้านสกุลเฉิ่น ซื้อธัญพืชหยาบยี่สิบชั่ง
เธอใช้เงินซื้อเนื้อไปแล้ว ก็ต้องเอาคืนจากทางอื่นบ้างสิ?
แต่อวี๋หว่านก็ทำแบบนี้ตอนกำลังจะไปแล้วถึงกล้า ไม่เช่นนั้นรอให้แม่เสิ่นรู้เข้า ต้องตามไปถึงโรงงานทวงคืนแน่
ซื้อของพวกนี้หมดแล้ว อวี๋หว่านถึงมีเวลาไปห้างสรรพสินค้าดูสักหน่อย
ห้างสรรพสินค้าตั้งตระหง่านอยู่ข้างถนนที่ค่อนข้างคึกคักของเมืองหลัว เป็นหนึ่งในตึกสูงไม่กี่ชั้นของในเมือง ผนังติดกระเบื้องเล็กสีขาว เมื่อเทียบกับตึกอื่นที่แค่ฉาบปูนขาวดูโดดเด่นกว่ามาก
ห้างใหญ่ในยุคหลังโครงสร้างพื้นฐานคือชั้นหนึ่งขายเครื่องประดับอัญมณีเครื่องสำอาง ชั้นสองขายเสื้อผ้า ชั้นสามขายของกิน
แต่ห้างสรรพสินค้าในยุคเจ็ดสิบขายทุกอย่างจริงๆ ชั้นหนึ่งมีสองโซน เปิดประตูเข้าไปจะเห็นโซนอาหารและของสด ด้านข้างเป็นโซนเครื่องใช้ในชีวิตประจำวัน
ชั้นสองเป็นโซนผ้าและเสื้อผ้าสำเร็จรูป กับเครื่องโลหะไฟฟ้า ชั้นสามเป็นของชิ้นใหญ่ ตู้เย็น เครื่องซักผ้า จักรยาน จักรเย็บผ้า พัดลม ฯลฯ พวกนี้ล้วนเป็นสมบัติประจำห้าง
คนที่มาเดินห้างสรรพสินค้า ชั้นสามเป็นที่ที่ต้องไปแน่นอน ถึงซื้อไม่ไหว แต่ได้ดูก็ยังอิ่มตา
อวี๋หว่านเองก็ตาลุกวาวกับเครื่องใช้ไฟฟ้า เมื่อก่อนของธรรมดาๆ พวกนี้เธอไม่เคยรู้สึกว่ามีค่า พอสูญเสียไปถึงรู้ความสำคัญ
ตอนนี้เดือนมิถุนายน ยังไม่ถึงช่วงร้อนที่สุด แต่อุณหภูมิก็สูงมากแล้ว เธอต้องการพัดลมเล็กสักตัวไว้เป่าลมตอนกลางคืน