หัวหน้ากองการผลิตเห็นว่าคนอื่น ๆ ต่างก็แยกย้ายกันไปหมดแล้ว แต่ยังมีอวี๋หว่านยืนอยู่ที่เดิม ก็รู้ได้ทันทีว่าเด็กสาวคนนี้คงมีเรื่องอยากจะคุยกับตัวเองเป็นการส่วนตัว
เพียงแค่ได้ยินเธอเอ่ยชื่ออวี๋อิงเจินขึ้นมา ก็พอจะเดาได้ว่าเป็นเรื่องอะไร
หัวหน้ากองการผลิตจ้องมองใบหน้าของเธอซึ่งเหมือนกับอวี๋อิงเจินราวกับแกะจากพิมพ์เดียวกัน แล้วพูดด้วยความอาลัย:
“หนูเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของอิ้งเจินใช่ไหม ตอนที่ข้าเห็นหนูครั้งแรกก็รู้สึกได้ว่าหนูเหมือนอิ้งเจินมาก ระหว่างทางก็ไม่กล้าทักทาย พอได้ยินหนูพูดถึงเฉินเสี่ยวเวย ข้าก็รู้ว่าตัวเองเดาไม่ผิด”
“พ่อของหนูชื่อเฉินอิ้งกัง เป็นทหาร ปฏิบัติต่อแม่หนูเป็นอย่างดี แต่น่าเสียดายที่อายุสั้น ตายในสนามรบ ตอนนั้นแม่หนูกำลังท้องอ่อน ๆ อยู่ ต้องเลี้ยงลูกสองคนเพียงลำพัง ช่วงหลายปีมานี้ลำบากมาก”
“แต่ก็รักและทะนุถนอมลูกทั้งสองคนอย่างสุดหัวใจ เลี้ยงพวกเขาให้เป็นคนเอาแต่ใจไปหน่อย”
“ไม่นานมานี้เธอก็ป่วยตายไป เฉินเสี่ยวเวยไม่รู้ไปรู้ข่าวมาจากไหนว่าเด็กสลับครอบครัว เลยมาหาข้าเพื่อขอหนังสือแนะนำตัว บอกว่าจะไปหาแม่พ่อแท้ ๆ ที่เมืองหลัว ข้าเองก็เห็นว่าใจนางไม่ได้อยู่ที่หมู่บ้านแล้ว ก็เลยปล่อยนางไป ใครจะคิดว่านางจะเปลี่ยนนามสกุลได้เร็วขนาดนี้”
อันที่จริงแล้วไม่ใช่อย่างนั้น เสิ่นเสี่ยวเวยยังไม่ได้ย้ายเข้าทะเบียนบ้านของตระกูลเสิ่น น่าจะยังใช้นามสกุลเฉินอยู่ เพียงแต่เธอรีบร้อนเกินไปที่จะได้เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลเสิ่น
พอหวนกลับมาก็ไม่พูดถึงนามสกุลเฉินเลยสักนิด เรียกตัวเองว่าเสิ่นเสี่ยวเวยตรง ๆ เลย
อวี๋หว่านได้ยินจากปากเสิ่นเสี่ยวเวยแค่ว่าพ่อแม่ของเธอตายทั้งคู่ ไม่คิดว่าพ่อแท้ ๆ ของเธอจะยังเป็นทหารอีก อย่างนี้เรื่องที่เธอเอา ธงครอบครัวผู้เสียสละ มาอ้างต่อหน้าพนักงานขายก็กลายเป็นเรื่องจริงขึ้นมา