หัวหน้ากองการผลิตคนนี้ เที่ยงธรรมไม่เอนเอียงสมกับที่เขียนไว้ในหนังสือจริงๆ
อวี๋หว่านคิดว่าตัวเองคงไม่มีทางได้ขึ้นรถ ก็เดินไปดูริมทางว่ามีใบไม้ใหญ่ๆ ไหม จะได้เด็ดมาพัดลม
ตัวเหนียวเหนอะหนะ อึดอัดจริงๆ หน้าร้อนวันเดียวไม่อาบน้ำก็ทนไม่ไหวแล้ว ยิ่งพวกเขาสามวันนี้อยู่บนถนนตลอดทาง
อวี๋หว่านรู้สึกว่าตัวเองเหม็นแล้ว
เด็ดใบตุงสองใบมาซ้อนกันพัด ลมก็ยังเป็นลมร้อนอยู่ดี แต่อย่างน้อยก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย
นางเดินห่างออกมาไม่เท่าไหร่ หัวหน้ากองการผลิตก็ร้องเรียกนางว่า "เฮ้! หนูน้อยคนนั้นน่ะ จะเดินไปไหน เดี๋ยวก็หลงทางแล้ว รีบกลับมานะ!"
อวี๋หว่านตะโกนตอบ "มาแล้วๆ!"
หัวหน้ากองการผลิตอบรมนาง "ในเมื่อพวกเธอมาด้วยกัน ก็ต้องมีระเบียบวินัยหน่อย อีกไม่ช้าก็จะมืดแล้ว ตามรถวัวให้ติด ถ้าหลงทางในแถบนี้มันเอาชีวิตไม่รอดนะ"
นี่ไม่ใช่การพูดเกินจริง เพราะแถวหมู่บ้านเซี่ยงหยางมีภูเขาเยอะ สัตว์ป่าก็ชุกชุม บางครั้งหมาป่าก็ลงมาจากเขา
เมื่อสองปีก่อน มีปัญญาชนหนุ่มสาวคนหนึ่งนึกว่าหมาป่าเป็นหมา เกือบเอาชีวิตไม่รอด ต้องพักฟื้นอยู่ครึ่งปีกว่าจะหายดี
หัวหน้ากองการผลิตไม่รู้จะพูดยังไงกับเด็กเมืองที่ไร้เดียงสาพวกนี้ดี ทำได้แค่คอยย้ำเตือน ทุกครั้งที่มีปัญญาชนหนุ่มสาวมาชุดใหม่ก็ต้องพูดเตือนอีกครั้ง
กลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นอีก
ฟังหัวหน้ากองการผลิตบ่นอยู่นาน อวี๋หว่านก็ยอมก้มหัวรับผิด "ลุงหัวหน้ากองการผลิต หนูขอโทษค่ะ หนูไม่ได้ตั้งใจเดินห่างไปไกล แค่ร้อนจนทนไม่ไหว เลยเด็ดใบไม้มาพัด ต่อไปนี้หนูจะตามขบวนให้ติดค่ะ"