เพราะพวกปัญญาชนหนุ่มสาวใหม่กลับมาถึงเมื่อวานนี้ดึก หัวหน้ากองการผลิตจึงให้พวกเขาหยุดหนึ่งวัน ไม่ต้องรีบไปทำงาน ขอให้พักผ่อนก่อนหนึ่งวัน
นั่งรถมาทั้งวัน แล้วเดินอีกสิบกิโลเมตร ทุกคนล้วนเหนื่อยอ่อนจนหมดแรง พอตัวถึงเตียงก็หลับไปเลย
ก่อนที่อวี๋หว่านจะหลับตา ยังคิดจะถามเสี่ยวฝูว่า พืชผลในมิติเติบโตเป็นอย่างไรแล้ว ลูกไก่โตขึ้นหรือยัง
แต่พอหลับตาลง ความง่วงเหงาหาวนอนก็ทำให้เธอไม่มีแรงคิดเรื่องอื่นอีกต่อไป
คราวนี้หลับกันจนมืดฟ้ามืดดิน เหล่าปัญญาชนหนุ่มสาวรุ่นเก่าทำงานครึ่งวันกลับมาแล้ว พวกเขาถึงเพิ่งตื่นนอน
พี่ใหญ่ของจุดรับปัญญาชนหนุ่มสาวชื่อจางเว่ยกั๋ว ตักน้ำจากบ่อน้ำมาไหหนึ่ง เรียกพวกปัญญาชนหนุ่มสาวที่เลิกงานกลับมาล้างหน้าด้วยกัน
แดดร้อนจัด ทุกคนต่างก็เหงื่อท่วมตัว มีปัญญาชนหนุ่มสาวชายคนหนึ่งถึงกับยกไหขึ้นสาดใส่ตัวของตัวเองโดยตรง
“สบายจริง ๆ น้ำบ่อนี่เย็นชื่นใจจริง ๆ !”
ปัญญาชนหนุ่มสาวหญิงที่กำลังเช็ดหน้าอย่างเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ เขา ถูกน้ำกระเซ็นใส่ตัวทั้งตัว นางขมวดคิ้ว โยนผ้าเช็ดหน้าทิ้งอย่างไม่พอใจ:
“หลินเถา ! บอกกี่ครั้งแล้วนะ อย่าสาดน้ำตรง ๆ เธอไม่เห็นเหรอว่าฉันอยู่ข้าง ๆ เธอ น้ำของเธอกระเซ็นใส่ฉันหมดเลย !”
หลินเถาหัวเราะอย่างคนไม่เดือดร้อน “เอ๊ะ คราวหน้าจะจำไว้ จะจำไว้ !”
หวังลี่จวนถลึงตาใส่เขา “คราวหน้า ถ้าเธอยังเอาน้ำใส่น้ำผ้าเสื้อผ้าของฉันอีก ฉันจะถอดกางเกงเธอทิ้งเลย !”
เสื้อผ้าเกรงว่าจะถอดไม่ได้ เพราะตอนนี้หลินเถาเปลือยท่อนบนอยู่แล้ว ไม่ได้ใส่เสื้อ
หลินเถายั่วยุนาง “ตอนนี้ฉันกล้าถอดกางเกงเลยล่ะ เธอกล้าเห็นเหรอ ?”