หลังจากเล่นหยอกล้อกันเสร็จ เหลียงอี้อันก็ลืมถามอวี๋หว่านไปเลยว่าทำไมถึงลางาน
แต่กลับขี่จักรยานพาอวี๋หว่านมาที่บ้านของเขาด้วยความคึกคัก เขาไม่ได้พักอยู่ที่หอพักพนักงาน
ที่นี่เป็นบ้านที่โรงงานจัดสรรให้เขา มีพื้นที่กว่า 50 ตารางเมตร ใหญ่กว่าบ้านสกุลเฉิ่นเสียอีก เหลียงอี้อันกั้นห้องออกเป็นสองห้องนอน และสร้างห้องครัวไว้ภายในบ้านอย่างทันสมัย
ในยุคนี้ ห้องครัวส่วนใหญ่จะอยู่ตรงระเบียงนอกประตู เพราะเวลาผัดกับข้าวย่อมมีควันมัน ถ้าสร้างไว้ในบ้านจะทำให้บ้านสกปรกเลอะเทอะ แล้วจะจัดการยังไง
แถมบ้านก็เดิมทีก็เล็ก บางครอบครัวอยู่กันสามรุ่นคนในบ้านขนาด 30 กว่าตารางเมตร ต้องอยู่กันเป็นสิบกว่าคน ไม่มีที่แม้แต่จะนอน ไม่ต้องพูดถึงการทำห้องครัวเลย
อวี๋หว่านรู้มาก่อนแล้วว่าเหลียงอี้อันมีบ้านของตัวเองตั้งแต่เนิ่น ๆ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้มาเยี่ยมชม
เหลียงอี้อันชี้ไปที่ตู้เสื้อผ้าแล้วพูดว่า "ขา 36 ท่อนของบ้านเรา ผมจ้างช่างไม้มาทำเรียบร้อยแล้วนะ ใช้ไม้ดีทั้งนั้น ไม่เป็นมอด สไตล์ก็ทันสมัย คุณดูสิว่าสวยไหม?"
"...สวยค่ะ"
อวี๋หว่านพยักหน้า รสนิยมของเหลียงอี้อันดีมากจริง ๆ บ้านตกแต่งสไตล์ย้อนยุค ซึ่งแน่นอนว่าสำหรับคนยุคนี้ถือว่าทันสมัย
พื้นเป็นหินขัดลายดอกโบตั๋น ผนังทาสี หน้าต่างเป็นบานกระจกไม้แบบเก่า แต่มีผ้าม่านสีฟ้าอ่อนแขวนอยู่ ประกอบกับตู้เสื้อผ้าที่มีเอกลักษณ์ตามยุคสมัย โต๊ะเครื่องแป้ง โต๊ะข้างเตียง โต๊ะสี่เหลี่ยม และเก้าอี้ไม้ ทำให้บรรยากาศโดยรวมดูอบอุ่นและน่ามอง