เสียเงินสิบเฟิน นั่งรถเมล์กลับมาบ้านพักของโรงงานเหล็กกล้า ตอนบ่ายแม่เสิ่นพาเสิ่นเสี่ยวเวยไปดูตัวอีกแล้ว
พ่อเสิ่นและพี่ใหญ่เสิ่นยังไม่เลิกงาน ฝาแฝดสองคนก็ยังไม่เลิกเรียน จึงไม่มีใครรู้ว่าอวี๋หว่านใช้เวลาทั้งบ่ายไปกับการซื้อปลาดาบกับหมู
ออกไปตักน้ำเติมกะละมังข้างนอก แช่ปลากับหมูในน้ำ น้ำประปาที่ในเมืองใช้ล้วนสูบมาจากน้ำบาดาล เย็นเฉียบ หน้าร้อนแช่เนื้อในน้ำเย็นแบบนี้ไว้ถึงพรุ่งนี้ก็ยังกินได้
สมุดทะเบียนบ้านก็เสร็จสิ้นภารกิจของวันนี้แล้ว
อวี๋หว่านเองก็รู้สึกโล่งใจที่พ่อเสิ่นกับแม่เสิ่นแค่ไปตกลงเรื่องแต่งงานกับตระกูลเหลียง ไม่ได้เอาสมุดทะเบียนบ้านไปจดทะเบียนสมรสให้เธอกับเหลียงอี้อัน ไม่เช่นนั้นเธอคงไปไหนไม่ได้จริง ๆ
อีกอย่างเธอสืบมาก่อนแล้วว่า หลังจากปัญญาชนไปชนบท ทะเบียนบ้านในเมืองจะถูกโอนเข้าเป็นทะเบียนรวมของหมู่บ้านโดยตรง ความสัมพันธ์ด้านอาหารก็จะถูกย้ายตามมาโดยอัตโนมัติ ไม่ต้องให้เธอต้องกังวลอะไร
อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่า อวี๋หว่านกับเสิ่นเสี่ยวเวยก็ไม่ต่างอะไรกับป้อมปราการอันใหญ่ยักษ์
คนนอกป้อมอยากเข้ามา คนในป้อมอยากออกไป
ทั้งสองคนต่างทุ่มเทสุดความคิดเพื่อเป้าหมายของตัวเอง
ยืนเหม่ออยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง อวี๋หว่านครุ่นคิด "เหมือนยังมีอะไรที่ยังไม่ได้ทำ"
คนเรามักเป็นแบบนี้ พอจัดการเรื่องวุ่นวายเสร็จแล้วจู่ ๆ ก็ว่างลง กลับจะเกิดความสงสัยว่าตัวเองทำทุกอย่างเสร็จครบแล้วจริงหรือ ยังมีอะไรที่ลืมไปหรือเปล่า
เสี่ยวฝูผู้รอบรู้คอยช่วยเตือนอวี๋หว่านได้ทันท่วงที
"ท่านเจ้าบ้าน! ยังมีเมล็ดพันธุ์ที่ยังไม่ได้ซื้อนะขอรับ ตอนที่ท่านไปซื้อของในตลาดมืดเมื่อวาน ท่านนัดกับชายคนหนึ่งไว้ว่าจะไปซื้อเมล็ดพันธุ์กันในเวลาเดิมวันนี้"