เมื่อเห็นเพื่อนหญิงที่ซื้อไม่ทันตาแดงก่ำเหมือนจะร้องไห้ออกมา
อวี๋หว่านคิดเล็กน้อยแล้วล้วงจากกระเป๋าผ้าผืนหนึ่งหยิบที่คาดผมอวี่หวงลายดอกไม้น้อยที่ตนเองเก็บไว้ออกมา ยื่นส่งให้
“ที่คาดผมสีขาวไม่มีแล้ว แต่ฉันยังเหลือสีนกเป็ดน้ำอ่อนอีกเส้นหนึ่ง เส้นสุดท้ายแล้วก็ยกให้เธอแล้วกัน”
หลี่ถิงถิงดีใจมาก ถึงแม้ที่คาดผมเส้นที่ชอบที่สุดจะไม่มีแล้ว แต่เส้นสีนกเป็ดน้ำลายดอกไม้น้อยที่เจ้าของร้านหยิบออกมาก็ดูสดใสสวยงาม เพียงแต่น่าเสียดายที่ไม่มีริบบิ้น แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวกลับไปเธอจะซื้อริบบิ้นมาผูกเอง
“ขอบใจนะเพื่อน แต่ฉันไม่เอาเปรียบเธอหรอก เท่าไหร่ฉันจ่ายให้”
อวี๋หว่านกระพริบตาให้เธอทีหนึ่ง “เมื่อกี้คุณเพื่อนคนนั้นจ่ายให้เธอแล้ว เอาไปเถอะสบายใจได้เลย ฉันเป็นเจ้าของร้านที่คิดถึงลูกค้าที่สุด คนที่มาซื้อของกับฉันไม่มีใครไม่ถูกใจหรอก”
นางไม่ได้ขาดเงินสามเหมาหรูอก ไม่งั้นก็คงไม่ยอมเอาเส้นที่เก็บไว้ให้ตัวเองมามอบให้
พูดตามตรง มองด้วยสายตาจากยุคหลังของนาง ที่คาดผมสีนกเป็ดน้ำนี่กลับดูดีที่สุด เข้ากับทุกชุดที่สุด สีขาวมีริบบิ้นนั้นดูฉูดฉาดเกิน สีแดงลายจุดก็เด่นเกินไป เวลาใส่เสื้อผ้าสีหมอง ๆ ใส่สองเส้นนั้นก็ดูขัดตา มีเพียงสีนกเป็ดน้ำเท่านั้นที่ไม่โดดเด่นสะดุดตาแต่ก็สวยงามเพียงพอ
หลี่ถิงถิงหัวเราะออกมา รับไว้โดยไม่เกรงใจ “ได้สิ กลับไปฉันจะช่วยโปรโมทให้เจ้าของร้าน ให้พี่น้องพวกฉันมาซื้อของกับเธอ”
“อย่าเลย” อวี๋หว่านโบกมือ “นี่ขายครั้งสุดท้ายแล้ว ต่อไปก็ไม่มีอีกแล้ว อย่าให้เพื่อนเธอเสียเที่ยวมาเปล่า”