อู๋ชุนฟางเมื่อวานเห็นเพื่อนร่วมงานใส่ที่คาดผมนี่อยู่ ตอนนั้นก็คิดว่าสีแดงนี้เหมาะจะใส่ตอนลูกสาวแต่งงาน เลยถามเพื่อนร่วมงานว่าซื้อจากไหน
ตอนแรกนึกว่าเป็นของหายากจากเมืองใหญ่ทางใต้อีกแล้ว ยังจะให้เพื่อนร่วมงานช่วยซื้อกลับมาสักอัน
ไม่คิดว่าเพื่อนร่วมงานจะบอกว่าซื้อจากตลาดมืด ไม่แน่ว่าจะเจออีก อู๋ชุนฟางใจเหี่ยวเฉาลงทันใด ตอนนี้เห็นที่คาดผมที่เฝ้าคิดถึงปรากฏต่อหน้าช่างน่าประหลาดใจจริง ๆ
เธอไม่ได้สงสัยอวี๋หว่านว่าเป็นคนขายของ เด็กสาวที่ดูเพิ่งบรรลุนิติภาวะจะมีความกล้าไปขายของในตลาดมืดได้ยังไง
อย่างมากก็แค่แอบไปเดินตลาดมืด แล้วบังเอิญซื้อมา
ดูสีของผ้า ใหม่มากยังไม่ตกสีเลย
อู๋ชุนฟางค่อนข้างเกรงใจพูดว่า "นี่ของเธอยังใหม่อยู่เลยใช่ไหม ซื้อมาราคาเท่าไหร่ ฉันไม่เอาเปรียบเธอ จะจ่ายเงินให้"
อวี๋หว่านจะยอมรับเงินได้ยังไง เธอพูดว่า "พี่คะ หนูบอกแล้วว่าเป็นของให้พี่ ก็คือให้พี่จริง ๆ เทียบกับสิ่งนี้ วันนี้พี่ช่วยหนูได้มากเลย ถ้าไม่มีพี่ หนูไม่รู้เลยว่าหน้าหนาวปีนี้จะผ่านไปยังไง"
"นี่เป็นน้ำใจหนู พี่รับไว้น้า!"
"ฮ่า ๆ ๆ ได้ ๆ งั้นฉันก็รับไว้แล้วกัน"
"ดูเด็กอย่างเธอสิ ปากไวจริง ๆ ถ้าลูกสาวฉันพูดเก่งสักครึ่งของเธอคงดี"
อู๋ชุนฟางพูดพลางรู้สึกเสียดาย "เฮ้อ เด็กดีแท้ ๆ ทำไมพ่อแม่ถึงใจร้ายส่งเธอไปชนบทได้นะ"
ด้วยลิ้นสามนิ้วของอวี๋หว่าน พี่สาวที่ชื่ออู๋ชุนฟางคนนี้ จากตอนแรกที่ทำหน้าเย็นชา บัดนี้เปลี่ยนท่าทีต่อเธอไปหมด มองอวี๋หว่านเหมือนมองเด็กรุ่นหลานในบ้าน