ไข่ตุ๋นครึ่งถ้วยก็ไม่พอสำหรับเด็ก อวี๋หว่านรู้สึกว่าชุนเซิงผอมเกินไป ควรบำรุงเพิ่ม
อวี๋หว่านต้มไข่เพิ่มอีกสองฟอง ตัวเองหนึ่งฟอง ชุนเซิงหนึ่งฟอง สองคนนั่งเรียงกันก้มหน้ากินไข่ ใบหน้าที่คล้ายคลึงกันมีท่าทางเหมือนกันเกือบหมด คือใช้สองมือประคองค่อยๆ กินคำเล็กๆ
อวี๋หว่านรู้สึกว่าไข่แดงมันแห้งเกินไป ต้องกินช้าๆ ส่วนชุนเซิงเพราะปากเล็ก ก็ต้องกินทีละน้อย พอกินไข่คำหนึ่ง ก็กินซุปคำหนึ่ง
หลี่ถิงถิงลูบคาง มองสองคนนั้นกินไข่แล้วรู้สึกว่าอร่อยกว่าตัวเองกินเสียอีก
“เสี่ยวหว่าน น้องชายเธอเหมือนเธอจังเลย น่ารักมาก ถ้าพ่อแม่ฉันให้กำเนิดน้องชายให้ฉันสักคนก็คงดี”
อวี๋หว่านกลืนไข่คำสุดท้ายลงคอ: “ที่บ้านเธอมีเธอคนเดียวเหรอ?”
“อื้ม ใช่สิ คนเดียวเหงามากจริงๆ ถ้าพ่อแม่ฉันให้กำเนิดพี่น้องเพิ่มอีกสักสองสามคนก็คงดี”
หลี่ถิงถิงพูดด้วยความเพ้อฝัน: “ตอนเด็กๆ ฉันไปโรงเรียนคนเดียวตลอด อิจฉาครอบครัวที่มีพี่น้องอยู่ด้วยกัน ถ้ามีใครมาข่มเหง ก็มีคนช่วยตอบแทนให้ กลับบ้านก็ทำการบ้านด้วยกัน เล่นด้วยกันได้ด้วย”
ลูกคนเดียว ช่างเป็นชีวิตที่สาวสมัยใหม่หลายคนอิจฉานัก!
ทรัพยากรทุกอย่างในบ้านเป็นของตัวเอง ไม่ต้องแย่งชิงกับพี่น้อง ความสนใจของพ่อแม่ก็อยู่ที่ตัวเองทั้งหมด
คนเราก็มักจะชอบทำให้เส้นทางที่ไม่ได้เดินมันดูสวยงาม