พูดยังไม่ทันจบ หยางกุ้ยฮวาก็ยกไม้เท้าฟาดหน้าเขาอย่างแรง!
“หม่าโยวเกิน แกกล้าพูดอีกคำลองดู ดูซี้ว่ายายคนนี้จะฉีกปากแกทิ้งหรือไม่!”
“หลานสาวฉันเป็นปัญญาชนหนุ่มสาวที่ตอบรับการเรียกร้องของประธานเหมาไปชนบท เป็นคนก้าวหน้า ลูกชายคนรองของฉันเป็นผู้เสียสละ หลานสาวก็เป็นครอบครัวผู้เสียสละด้วย! ถ้าแกยังกล้าดูหมิ่นหลานสาวฉัน ฉันจะไปฟ้องที่คอมมูน จับแกขัง แล้วส่งแกไปเกณฑ์แรงงานที่ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ!”
หยางกุ้ยฮวาถึงแม้จะไม่เคยออกจากหมู่บ้านยกเว้นตอนหนีภัย แต่ก็ไม่ได้ไม่มีประสบการณ์ นางรู้ว่าคนอย่างหม่าโยวเกิน ถ้าพูดถึงบุญคุณของตระกูลอวี๋ เขาจะไม่มีความเกรงใจเลยแม้แต่น้อย
แต่คนที่ถูกส่งไปยังหมู่บ้านพวกนี้ใช่ว่าจะมีชีวิตที่ดี ทุกคนรู้ดี
และที่สำคัญ การดูหมิ่นครอบครัวผู้เสียสละ ถูกยุวชนแดงจับไปจริงๆ!
หม่าโยวเกินหน้าแดงก่ำทันที ไม่กล้าพูดอะไรอีก ปล่อยให้หยางกุ้ยฮวาใช้ไม้เท้าฟาดไปหลายที
ทำให้หน้าของเขามีรอยแดงหลายรอย ภรรยาของหม่าโยวเกินทนไม่ได้ เข้ามาขวางไม้เท้าของหยางกุ้ยฮวา พลางตะโกนว่า:
“โยวเกินของฉันแค่พูดไม่กี่ประโยคก็โดนตีขนาดนี้ ถ้าหน้าเขาพัง ฉันจะไม่จบกับพวกแก แกต้องชดใช้ค่าเสียหาย!”
ป้าสะใภ้คนเล็กยัดตะกร้าใส่มือของป้าสะใภ้คนโต แล้วตบหน้าหวังต้าหนี่ ภรรยาของหม่าโยวเกินไปสองสามที:
“ตีแต่เขาไม่ตีเธอใช่ไหม เธอก็มองหน้าตัวเองหน่อย สามีเธอหน้ามันก็ขนาดนั้น มีแต่เธอที่จูบลงคอได้ หน้าตาแบบนั้น ถึงไม่ต้องให้แม่ฉันตีก็ขี้เหร่พอให้อายคนอื่นอยู่แล้ว ยังจะกล้าพูดว่ารักษาอีก ถ้าฉันเป็นเขา ฉันคงหาผ้าคลุมหน้าใส่บังตาตัวเองให้มิดชิดทุกวัน!”