ผลของการกอดคือเธอกลับไปไม่ได้เสียแล้ว ชุนเซิงส่งเสียงงอแงตามติดเธอเป็นเงาไม่ยอมให้ไป ร้องเรียกแม่ ๆ ไปตลอดทาง
ปู่ย่าตระกูลเฉินก็ช่วยกันคะยั้นคะยอให้เธออยู่ต่อ อยู่ที่บ้านตระกูลเฉินไปเลยก็ได้
อวี๋หว่านปวดหัวไปหมด
ถ้าตระกูลเฉินจัดห้องให้เธอคนเดียวได้สักห้อง เธอก็พอจะคิดดูได้บ้าง
แต่ตอนนี้บ้านตระกูลเฉินทุกห้องมีคนอยู่จนเต็ม
จะว่าไปบ้านอิฐกระเบื้องที่ตระกูลเฉินสร้างได้ก็เป็นเพราะความดีความชอบของลูกชายคนที่สองทั้งนั้น พ่อเฉินเป็นทหารส่งเงินเดือนกลับบ้านทุกเดือน แบ่งให้เมียครึ่งหนึ่ง ให้พ่อแม่ครึ่งหนึ่ง ตัวเองไม่เก็บไว้ใช้สักสตางค์
เฉินเฒ่ากับหยางกุ้ยฮวาสะสมอยู่หลายปีกว่าจะสร้างบ้านอิฐกระเบื้องได้ แต่ก็สร้างได้แค่ห้าห้อง ผู้เฒ่าสองคนห้องหนึ่ง ลูกชายสามคนแต่ละครอบครัวห้องหนึ่ง หลาน ๆ รวมกันห้องหนึ่ง แม้แต่ห้องครัวก็ยังเป็นแค่เพิงหญ้าที่ต่อเติมในลานบ้าน
แต่เด็ก ๆ โตไว และเด็กผู้หญิงก็ไม่ควรนอนห้องเดียวกับเด็กผู้ชายตลอดไป
หลังจากจู้จื่อกับหูจื่ออายุสิบสองก็ย้ายเตียงไปนอนที่ห้องโถงก่อน
แต่ก็ได้แค่หน้าร้อน ส่วนหน้าหนาวก็ต้องกลับเข้านอนบนเตียงไฟในห้องเหมือนเดิม
หลังจากลูกคนที่สองกับเมียจากไป ห้องที่ว่างลงก็ให้จู้จื่อกับหูจื่อย้ายเข้าไปนอน และยังได้ช่วยดูแลชุนเซิงวัยห้าขวบด้วย
ถ้าอวี๋หว่านจะย้ายเข้ามาก็คงต้องหาที่ในห้องของดอกไม้ทองสี่สาวให้เธอนอน ที่ห้องนั้นมีเสี่ยวเฉาอยู่ด้วย รวมแล้วหกคนนอนเตียงเดียว
คิดแล้วก็ยังสู้กลับไปนอนที่จุดรับปัญญาชนหนุ่มสาวดีกว่า อย่างน้อยก็ได้สี่คนนอนห้องเดียว
อย่าพูดเลย เด็กผู้หญิงในตระกูลเฉินยังเล็กกันหมด รวมกันยังไม่ทันผู้ใหญ่สี่คนกินพื้นที่เตียงเลย แต่ถ้ากลางดึกเด็ก ๆ ทะเละกันขึ้นมาล่ะก็ อวี๋หว่านที่เป็นผู้ใหญ่คนเดียวก็คงต้องคอยดูแลเด็ก ๆ เหล่านี้
นั่นก็ไม่เหมือนตอนอยู่ที่ตระกูลเสิ่นหรือไง?
ผู้เฒ่าทั้งสองพูดว่า "เสี่ยวหว่าน เธอก็อยู่ที่นี่เถอะ อยู่บ้านเราไม่ดีกว่าอยู่ที่จุดรับปัญญาชนหนุ่มสาวหรือไง อยู่บ้านยังมีคนคอยเตรียมข้าวให้ พอเธอเลิกงานกลับมาบ้านป้า ๆ ก็ทำกับข้าวเสร็จแล้ว พวกเราจะได้เห็นหน้าเธอบ่อย ๆ ด้วย"