อวี๋หว่านจามออกมา อากาศร้อนขนาดนี้อยู่ ๆ เธอจะจามทำไมนะ คงมีคนคิดถึงเธออยู่แน่ ๆ
เธอนึกย้อนไปว่าวันนี้ไปทำอะไรให้ใครไม่พอใจมา อืม ต้องเป็นหลี่ซิ่วหลานที่กำลังแช่งเธออยู่ในใจแน่นอน
หลี่ซิ่วหลานวิ่งออกจากภัตตาคารของรัฐไปแล้วก็หายหัวไปเลย อวี๋หว่านไม่ได้ไปตามหา เพราะโตขนาดนี้แล้วยังไงก็ไม่หลงทางหรอก
เธอหาที่ที่ไม่มีคน แล้วเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าเก่า ๆ ที่ปะเต็มไปด้วยรอยดุ้น แล้วใช้ยาพิเศษที่เสี่ยวฝูทำขึ้นมาทาหน้าให้เหลือง สุดยอดมาก พอยาทานี้แล้ว ใครก็จะมองข้ามรูปร่างหน้าตาของเธอไปโดยไม่รู้ตัว
ทำให้เธอดูเป็นแค่คนเดินผ่านธรรมดา ๆ คนหนึ่ง
ยานี้ไม่รู้ว่าเสี่ยวฝูทำมันออกมาได้ยังไง อวี๋หว่านแค่ขึ้นไปเก็บสมุนไพรไม่กี่อย่าง แล้วก็เก็บหินกับเปลือกหอยจากริมแม่น้ำมา ก็ทำออกมาได้เนื้อสัมผัสที่ใกล้เคียงกับรองพื้นในยุคหลัง ๆ
ตอนที่ได้รับของสำเร็จรูป อวี๋หว่านก็ดีใจมากแล้ว
แต่เสี่ยวฝูกลับบอกว่ามันแค่ยาปลดพิษเวอร์ชันต่ำสุด เทียบได้แค่กากยา
อวี๋หว่าน: ...
แค่กากยาก็เก่งขนาดนี้แล้ว ไม่กล้าคิดเลยว่ายาปลดพิษจริง ๆ จะเก่งขนาดไหน!
เธออุ้มเสี่ยวฝูขึ้นมาหอมแก้มหนึ่งทีใหญ่ ๆ
จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าเสี่ยวฝูถูกสร้างโดยผู้ยิ่งใหญ่คนไหน แต่เก่งรอบด้านจริง ๆ!
สะพายตะกร้าสะพายหลังที่เต็มไปด้วยมะเขือเทศ หาที่อยู่อาศัยของครอบครัวหนึ่งเพื่อลองขายดู ผักในมิติของเธอสุกเต็มที่แล้ว รอให้ไก่ที่เลี้ยงไว้ในมิติออกไข่ก่อน เธอถึงจะมาขายไข่ได้
เธอไม่ได้ใส่มะเขือยาวหรือถั่วฝักยาวพวกนั้นลงไปด้วย เพราะผักพวกนี้ที่ชนบทมีเยอะจนล้นหลาม คนในเมืองก็ไม่สนใจ กินกันจนเบื่อแล้ว