ซาเอ่อร์นึกถึงตอนที่พี่ใหญ่พาเขาไปจับกระต่ายป่าบนเขา แล้วเจอลูกกระต่ายแรกเกิดทั้งรังในโพรง ตัวแม่ตายไปแล้ว ลูกกระต่ายที่ยังไม่หย่านมเหล่านี้อยู่ไม่ได้ ต้องเอามากินเท่านั้น
เขากระทึบปาก น้ำลายไหล: "กลิ่นหอมมาก ลูกกระต่ายแรกเกิดนุ่มที่สุด กระดูกยังอ่อนอยู่ พอปิ้งแล้วมันฉ่าๆ มีน้ำมันไหลออกมาเลย"
คำพูดนี้โหดร้ายเกินไป ใครฟังก็คงคิดว่าเขาจะกินเด็กน้อยแน่ๆ
เจียงเยี่ยนไป๋เหลือบมองเขา ไอ้นี่นอกจากเรื่องกินแล้วยังมีอะไรอีกไหม?
แต่ที่ว่าพี่ชายคนที่สามโหดร้าย ตัวเขาเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไหร่
เวลาเห็นอะไรน่ารักๆ ก็อยากกัดสักคำ หรือไม่ก็อยากบีบมันแบนๆ
คิดไปคิดมา ตัวเองดูจะผิดปกติมากกว่าอีก
หรือว่าเขาจะเป็นโรคจิตจริงๆ?
นึกถึงคำพูดของชายคนนั้น เจียงเยี่ยนไป๋กัดเนื้อในปากอย่างแรง จนด้านในเป็นแผลเลือดซิบ แล้วกลืนลงไปพร้อมน้ำลาย สายตาเขามืดมน
ซาเอ่อร์พูดเบาๆ: "พี่ อย่ามองผมแบบนั้นสิ ไม่งั้นพวกเราสั่งจานเนื้อกันสักจานไหม?"
แววตาพี่ชายเขียวๆ แบบนั้น หมาป่าบนเขาตอนจะกินเนื้อก็เป็นแบบนี้แหละ
เจียงเยี่ยนไป๋เหลือบมองซาเอ่อร์: "ไม่กิน ถ้าอยากกินก็ไปจับเอาเองบนเขา อย่ามาเสียเงินที่ภัตตาคารของรัฐ"
ซาเอ่อร์: ...
เนื้อที่เขาต้มเองจะมีกลิ่นหอมเท่าเนื้อที่ภัตตาคารของรัฐได้ยังไง ตอนที่ปัญญาชนหนุ่มสาวกินเกี๊ยวเมื่อกี้ กลิ่นหอมมันลอยมาถึงจมูกเขาเลย
เกี๊ยวเนื้อนั่นหอมจริงๆ นะ
แต่พี่ใหญ่สั่งให้เขาแค่ชามบะหมี่น้ำใส ล้วงเงินในกระเป๋า มีอยู่ไม่กี่เหมา เขาก็ดูดเส้นบะหมี่เข้าไปคำหนึ่ง