ทั้งครอบครัวเสิ่นและเหลียงต่างง่วนอยู่กับการจัดงานแต่งงานให้เหลียงอี้อันและเสิ่นเสี่ยวเวย อวี๋หว่านที่เดิมเป็นเจ้าสาวจึงดูเคอะเขินไปบ้าง แต่ก็ไม่มีใครสนใจ
การมีงานแต่งงานได้ พ่อเสิ่นกับแม่เสิ่นดีใจอยู่ลึก ๆ
เพราะการจัดงานแต่งหมายความว่าครอบครัวผู้จัดการโรงงานเหลียงยอมรับลูกสาวแท้ ๆ ของพวกเขาแล้ว!
ตอนนี้เอง ทั้งคู่ก็นึกขึ้นได้ว่าเสิ่นเสี่ยวเวยคือลูกสาวแท้ ๆ ของตน
สำหรับพ่อเสิ่นและแม่เสิ่น แม้ระหว่างทางจะวกวนไปบ้าง แต่สุดท้ายก็เป็นลูกสาวตัวเองที่ได้อยู่กับลูกชายผู้จัดการโรงงานเหลียง
เมื่อคืนทั้งสองนอนไม่หลับทั้งคืน ปรึกษากันแล้วเห็นว่ามันลงตัวพอดี ลูกสาวแท้ ๆ ไม่เพียงได้อยู่ในเมือง ยังหาเนื้อคู่ดี ๆ ได้ด้วย
ส่วนลูกเลี้ยง มีงานทำแล้วก็ยังสวย แม้จะเสียสหายเสี่ยวเหลียงไป แต่ก็ยังหาเสี่ยวเหลียงคนที่สองได้
พวกเขามั่นใจในหน้าตาของอวี๋หว่านมาก
ให้กำเนิดลูกสาวหนึ่งคนแต่ใช้ประโยชน์ได้ถึงสองต่อ สองสามีภรรยานี้เล่นได้แยบยลจริง ๆ
แต่ทว่า จินตนาการของพ่อเสิ่นและแม่เสิ่นก็ต้องพังทลาย
หลังงานแต่งเสร็จ ตกกลางคืนทุกคนเหนื่อยสายตัวแทบขาด ครั้นหลับลึกแล้ว อวี๋หว่านก็แบกเป้สะพายหลังใบใหญ่ ม้วนเครื่องนอนขึ้นรถไฟไปมณฑลเฮยเจียง
เวลาบนตั๋วรถไฟคือ วันที่ 18 มิถุนายน เวลา 02:00 น.