เห็นหลี่ซิ่วหลานเงอะงะ หลัวเสวี่ยก็หัวเราะคิกออกมา
สาวงามยามยิ้มช่างงามเหลือเกิน
ทำให้หลี่ตงซวี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ หัวใจเต้นตูมตาม ถึงกับยืนตะลึงอยู่กับที่ แว่นตาร่วงหล่นลงมา ชายหนุ่มรีบเก็บขึ้นมาใส่ใหม่อย่างรวดเร็ว
น่าเสียดายที่ เสี่ยว ไม่นานหลัวเสวี่ยก็เก็บรอยยิ้มกลับ
เชิดคางขึ้นเล็กน้อย แล้วพูดกับหลี่ตงซวี่ว่า “เราไปกันเถอะ”
หลี่ตงซวี่รู้สึกว่าท่าทางเอาแต่ใจน่ารักของคนรักช่างน่ารักเหลือเกิน
อวี๋หว่านกับพวกเธอก็ซื้อของเสร็จ เดินออกมาด้วยกัน พอดีเห็นหลัวเสวี่ยกำลังไขกุญแจรถจักรยาน
หลี่ถิงถิงอุทาน “ว้าว! รถจักรยาน! ยังเป็นคันใหม่ด้วย! วันนี้เพิ่งซื้อกันหรือคะ?”
หลัวเสวี่ยนั่งอยู่ที่เบาะหลัง พยักหน้า “อื้ม ฉันซื้อเอง”
พูดจบ ก็ไม่สนใจว่าอีกสามคนจะมีปฏิกิริยาอย่างไร หลี่ตงซวี่ก็ขี่จักรยานพาหลัวเสวี่ยออกไป
อวี๋หว่านอดพูดไม่ได้ “ดีจังเลย ถ้าฉันมีรถจักรยานสักคันก็คงดี!”
เฮ้อออ ยังไงนางเอกก็มีสเตตัสจริงๆ ลงชนบทได้ไม่นานก็ซื้อรถจักรยานแล้ว
ความมั่นใจของคุณหนูใหญ่ทุนนิยมช่างเต็มเปี่ยมจริงๆ!
อิจฉาจัง เธอก็อยากซื้อบ้าง!
แต่เสียดาย ไม่มีคูปอง อ๊ากกกก เธอต้องไปตลาดมืดหามาสักใบให้ได้ ไม่มีรถจักรยานมันลำบากจริงๆ
หลี่ถิงถิงเสี่ยวเศรษฐินีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “แย่แล้ว ตอนโทรศัพท์ลืมบอกพ่อให้ส่งคูปองรถจักรยานมาให้สักใบ”
สวัสดีคุณเศรษฐินี ลาก่อนคุณเศรษฐินี
เกือบลืมไป คนนี้ก็มีพ่อเป็นผู้อำนวยการโรงงานเหมือนกัน
อวี๋หว่านถอนหายใจ เธอคงต้องพึ่งพาตัวเองเท่านั้น
ส่วนหลี่ซิ่วหลานเงียบมาตลอด แต่แท้จริงแล้วไฟอิจฉาในใจเผาไหม้จนแทบจะรักษาสีหน้าไว้ไม่อยู่แล้ว
เธออิจฉาทั้งหลัวเสวี่ยและหลี่ถิงถิง
เมื่อกี้หลี่ถิงถิงตั้งใจทำให้เธออับอายใช่ไหม?
ทั้งที่ช่วยเธอได้ แต่กลับพูดจาให้ฟังแล้วไม่สบายใจนัก
รอไว้เถอะ รถจักรยานแค่นี้เอง คอยดูเถอะ พอเธอแต่งงานกับฉีเฟิงหย่วนเมื่อไหร่ ก็ซื้อรถจักรยานได้เหมือนกัน!