ไม่มีใครไม่ชอบกินเมล็ดทานตะวัน แต่เมื่อคนอื่นมานินทาเรื่องของตัวเอง อวี๋หว่านก็อยากจะปิดปากคนที่นินทาให้พวกเขาพูดน้อยลง
แต่พอถึงคราวที่ตัวเองได้ฟังข่าวลือบ้าง อวี๋หว่านก็เริ่มเสียดายว่า ทำไมมือตัวเองไม่มีเมล็ดทานตะวันสักกำมือให้ได้กินเล่น
ถอนหายใจ คิดถึงเมล็ดทานตะวันรสเนย รสวอลนัท รสคาราเมล...
เธอแอบเพิ่มการปลูกทานตะวันในแผนการในอนาคตของเธอ
จากนั้นอวี๋หว่านก็หยิบลูกอมออกมาสองเม็ดจากถุงผ้า ให้ป้าสวี่และป้าซ่งคนละเม็ด "ป้าซ่ง ป้าสวี่ ท่านทั้งสองลองชิมดูสิ นี่ฉันซื้อมาจากเมืองหลัว"
เฮ้ คนของเรารู้จักกาลเทศะจริงๆ!
ใช่แล้ว แม้อวี๋หว่านจะเป็นปัญญาชนหนุ่มสาวที่เพิ่งมาจากในเมือง แต่เธอก็ได้รับการยอมรับว่าเป็นคนในกลุ่มที่กองการผลิตเซี่ยงหยางแล้ว
นี่แหละคือการมีพื้นฐานที่ดี!
ป้าซ่งและป้าสวี่ได้รับลูกอมแล้วไม่ได้กิน แต่เก็บไว้ให้ลูกชายหรือลูกสาวคนเล็กของตัวเองกินแทน!
ด้วยลูกอมเม็ดนี้ ป้าสวี่ก็มีท่าทีที่ดีต่ออวี๋หว่านมากยิ่งขึ้น
เมื่อเห็นแววตาอยากรู้อยากเห็นเต็มหน้าของอวี๋หว่าน เธอก็พูดเสียงเบา: "นี่ก็เป็นเรื่องเก่าแก่แล้ว จางหงอิงลงชนบทมาห้าปีแล้ว ถึงแม้เธอจะสูงเกินไปหน่อย แต่ก็มีเรี่ยวแรงและทนทานต่อความยากลำบาก ธรรมชาติก็ต้องมีคนถูกใจและอยากแต่งงานด้วย"
ปัญญาชนหนุ่มสาวที่จุดรับปัญญาชนหนุ่มสาวในตอนนั้นมีมากกว่าตอนนี้เสียอีก ตอนแรกเริ่มที่เพิ่งลงชนบท ทุกคนยังหวังว่าจะได้กลับเมือง แต่เมื่อผ่านไปหนึ่งปี สองปี สามปีห้าปี หากทนไม่ไหวจริงๆ ก็จะแต่งงานกับชาวบ้านหรือแต่งงานกับสาวในหมู่บ้าน