คำพูดนี้ทำให้มู่หยงเจี๋ย หานซั่ว ต่งเว่ย และคนอื่น ๆ ถึงกับใจเสี่ยเล็กน้อย
ถึงทุกคนจะเป็นผู้อาวุโสของตระกูลยุทธ์ชั้นนำ แต่บุปผาประหลาดนี้แข็งแกร่งเกินหยั่ง พวกเขาอยากได้แก่นอสูร แต่ก็ไม่มีใครอยากเอาชีวิตตัวเองไปปูทางให้คนอื่น
กร้วบ… กร้วบ…
นักยุทธ์ที่บุกขึ้นไปถูกบุปผาสิงกินเรียบจนเกลี้ยงแล้ว
เรียกได้ว่าคำเดียวต่อหนึ่งคน สบาย ๆ แถมสนุก
หลังจากกินเข้าไปสิบกว่าคน บุปผาสิงก็ยังไม่อิ่ม
เหนือเกสรขนาดมหึมา ดวงตาสีแดงฉานนับล้าน ๆ กำลังกวาดมองนักยุทธ์ทั้งหมดในที่นั้น
ถึงจะเป็นเพียงพืชพันธุ์ แต่ทุกคนที่อยู่ที่นั่นสัมผัสได้ถึงความละโมบราวกับน้ำลายหยดย้อย
หลับใหลอยู่ที่นี่หลายร้อยปี
บัดนี้ตื่นขึ้นในที่สุด
และที่วิเศษสุดคือ ในเทือกเขาสิบหมื่นลูกซึ่งเดิมร้างไร้ผู้คนแห่งนี้ กลับแน่นขนัดไปด้วยผู้คน
ทั่วทุกที่ล้วนเป็นนักยุทธ์ฝีมือดี ประหนึ่งอาหารเลิศรสที่ถูกส่งมาถึงปาก
หากสามารถกินนักยุทธ์ทั้งหมด แล้วใช้พลังภายในกายพวกเขามาหล่อเลี้ยง
อีกไม่นานมันก็จะกลับสู่จุดสูงสุด ฟื้นคืนระดับพลังปราณก่อกำเนิด
หากก้าวต่อไปอีกขั้น เลื่อนสู่กำเนิดปฐม ก็จะกลายร่างเป็นมนุษย์ได้ง่ายดาย
ต่อไปแผ่นดินแถบนี้จะไม่ใช่สวรรค์ของข้าเจ้าเสี้ยนหนามหรอกหรือ?
ฮ่า ๆ ๆ…
“ฟู่…”
จากปากกว้างดุจอ่างเลือดของบุปผาสิงก็มีเสียงคำรามต่ำทุ้มแปลกประหลาดเล็ดลอดออกมา
ฉัวะ…
จู่ ๆ ก็มีเถาวัลย์พุ่งออกมาจากใต้ดิน มุ่งตรงไปยังนักยุทธ์ไร้สังกัดขั้นปรมาจารย์ใหญ่ระดับหกผู้นั้น
นักยุทธ์ไร้สังกัดโกรธจัดสุดขีด
“สัตว์ร้าย ตายเสียเถอะ!”
นักยุทธ์ไร้สังกัดปลุกพลังภายในทั่วร่าง
ตูม…
พร้อมกับเสียงกัมปนาทสะพรึงดังขึ้น
พลังวงจรยุทธ์รูปมังกรสายหนึ่งพุ่งตรงสู่บุปผาสิง
“มังกรผงาด!”
เงามังกรพร่าขนาดหลายเมตรทุ่มเข้าใส่เกสรบุปผาสิง
“คำราม…”
มีเสียงมังกรคำรามแจ่มชัดดังก้อง
ปะทะอย่างแรง
บุปผาสิงอ้าปากกว้างรับเงามังกรพร่านั่นไว้ตรง ๆ