มู่หยงเจี๋ยคาดเดาด้วยความหวาดระแวง
"เป็นไปได้ว่าพวกเขาพกสมบัติล้ำค่าของตระกูลกู่ติดตัว จึงเอาชีวิตรอดมาได้!"
ต่งเว่ยกับหานซั่วแสดงสีหน้าเข้าใจทันที
"กู้ฮุยกับกู้น่าน่าต่างก็เป็นสายเลือดแท้ของตระกูลกู่ ก็สมควรแล้ว!"
ด้วยฐานะและกำลังของตระกูลกู่ การหาสมบัติปกป้องชีวิตสักสองสามอย่างให้ทายาทรุ่นหลังก็เป็นเรื่องสมเหตุสมผล
อย่างไรก็ตาม ตราบใดที่คนยังมีชีวิตอยู่ก็ดีแล้ว
กู้น่าน่าได้ยินบทสนทนาของสามคน ก็แอบถามขึ้น
"พี่ พี่เอาสมบัติลับของท่านปู่ออกมาด้วยเหรอ?"
กู้ฮุยส่ายหัวอย่างบ้าคลั่ง
"ล้อเล่นน่า ข้ามันจะกล้าขนาดนั้นได้ยังไง"
เขาแน่ใจว่ามีใครสักคนลงมือ มิฉะนั้นพวกเขาสองคนต้องตายแน่
แต่ใครกันที่สร้างบาดแผลร้ายแรงให้กับบุปผาอสูรที่ตัวแข็งแกร่งดั่งทองคำไม่มีวันแตกสลายได้ถึงเพียงนี้?
ในเวลานั้น
ร่างหนึ่งที่ดูสบายๆ เดินเข้าสู่สนามรบอย่างช้าๆ
ผู้ที่ลงมือเมื่อครู่ก็คือหลี่มั่วเสวียนนั่นเอง
เขาไม่ได้ตั้งใจจะช่วยใคร แต่ในฐานะคนบ้าปกป้องน้องสาว เขาทนเห็นพี่น้องตายอย่างน่าอนาถต่อหน้าไม่ได้ จึงได้แสดงความเมตตาซึ่งเป็นเรื่องยากสำหรับเขา ออกโรงช่วยเหลือ
ผู้คนรอบด้านต่างพากันจ้องมองด้วยความอยากรู้
คนอื่นหนียังหนีไม่ทัน แต่นี่กลับมีคนสบายอกสบายใจเดินเข้ามาหา? คิดว่าเดินเล่นในสวนรึไง?
"คือเขา?"
มู่หยงเจี๋ยขมวดคิ้ว
ต่งเว่ยกับหานซั่วยื่นหน้าเข้ามาด้วยความสงสัย