กลุ่มคนเดินทางอยู่ในป่า
ฉีเมี่ยวหรงคล้องแขนออดอ้อนมู่หยงเจี๋ยอยู่ข้างกาย
“พี่เจี๋ย เมื่อกี้ไอ้หนุ่มนั่นปากคอเราะร้ายซะขนาดนั้น พี่ไม่สั่งสอนมันหน่อยเหรอ”
“แค่ปล่อยมันไปง่าย ๆ แบบนี้ ไม่สบอารมณ์เลย”
มู่หยงเจี๋ยขยำตัวฉีเมี่ยวหรงทีหนึ่ง
“แหะแหะ ไม่ใช่หรอก หลาย ๆ เรื่องมันไม่ได้ง่ายอย่างที่เห็นหรอกนะ”
“ไอ้หนุ่มนั่นดูผิวเผินก็แสนจะธรรมดา แต่ต้องรู้ว่าลึกเข้าไปในภูเขาเทียนตูนี่แสนจะอันตราย ผู้ที่จะปรากฏตัวที่นี่ได้ อย่างน้อยต้องเป็นถึงระดับปรมาจารย์ใหญ่ หากไม่เช่นนั้นก็มารนหาที่ตาย”
“หมอนั่นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง เดินมาได้ถึงนี่ ข้างหลังต้องมียอดฝีมือคอยคุ้มครองเป็นแน่ บางทีอาจเป็นคนจากสำนักเร้นลับอะไรก็ได้ เธอไม่เห็นหรือไอ้ตี๋เวยไอ้ตัวแค่ชอบทำกร่างนั่นยังนอบน้อมต่อเขาซะขนาดนั้น”
“ฉะนั้นดูอะไรอย่ามองแค่เปลือกนอก!”
ฉีเมี่ยวหรงทำท่าเข้าใจโดยฉับพลัน
“อ้อ อย่างนี้นี่เอง พี่เจี๋ยเก่งจังเลยนะ!”
“ก็ธรรมดาน่ะสิ”
ความจริงแล้วฉีเมี่ยวหรงไม่ได้ใส่ใจหลี่มั่วเสวียนเท่าไหร่นัก เธอแค่หาเรื่องคุยเพื่อตีสนิทกับมู่หยงเจี๋ย จะได้อาศัยมู่หยงเจี๋ยชิงโอสถภายในซากโบราณยุคบรรพกาล เลื่อนขั้นเป็นปรมาจารย์ใหญ่
มู่หยงเจี๋ยยิ้มบาง ๆ ล้วงมือเข้าไปในคอเสื้อของฉีเมี่ยวหรงพลางคลำเคล้าไปเรื่อย ๆ แววตาเร่าร้อนราวกับจะเผาฉีเมี่ยวหรงให้เป็นเถ้าถ่านในพริบตา
“ได้ยินว่างามพร้อมแห่งฉีผู้นี้เชี่ยวชาญในทางดนตรีนี่ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ อีกสักครู่เราไปหาป่าละเมาะเล็ก ๆ สักแห่ง ลองหยั่งเชิงกันดี ๆ สักตั้งไหม? ‘แลกเปลี่ยนวิชา’ กันให้ลึกซึ้งสักหน่อย?”
ขนาดฉีเมี่ยวหรงจะไม่เข้าใจนัยในคำพูดของมู่หยงเจี๋ยก็เป็นไปไม่ได้
เธอตั้งใจจะทำท่าเขินอายให้ดู
“ก็แน่นอนสิ รับรองให้พี่เจี๋ยได้ ‘แลกเปลี่ยน’ อย่างสุขสมจนไม่เหลือสักหยด!”
เห็นท่าทางยั่วยวนของฉีเมี่ยวหรง มู่หยงเจี๋ยแทบอยากหาที่ลงมือให้เสร็จสรรพเดี๋ยวนี้ แต่เทียบกับซากโบราณยุคบรรพกาลแล้ว เขาก็ยังอดกลั้นไว้ก่อนเพราะยังมีเวลาให้ผ่อนคลายอีกยาวไกล
……
หลี่มั่วเสวียนเดินตามการนำทางของไข่มุกปราณ มาจนถึงป่าลึก
ทว่าพลางรู้สึกชอบกลอยู่ลึก ๆ
อุณหภูมิที่นี่ลดต่ำลงกว่าเมื่อก่อนมาก