จวนโลหิต
ภายในโถงใหญ่สีขาวโอ่อ่า
ชายชราชุดขาวนั่งสมาธิฝึกปรืออยู่
"ท่านอาจารย์ เรื่องร้ายแล้วขอรับ!"
ศิษย์คนหนึ่งหน้าตาตื่นวิ่งปุเลงมาจากนอกประตู
"ตื่นตูมอะไร? เป็นศิษย์จวนโลหิต ความสงบนิ่งคือพื้นฐานที่จำเป็น"
ชายชราปรือตาขึ้นช้า ๆ
"แต่...ป้ายวิญญาณของศิษย์พี่เฉินหลายแตกทลายแล้ว!"
ชายชราลุกพรวดขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ
สีหน้าเต็มไปด้วยความตะลึงงัน
"อะไรนะ? ป้ายวิญญาณแตกแล้ว?
ป้ายวิญญาณคืออาวุธเวทที่เหล่าศิษย์สำนักบำเพ็ญเพียรเสริมด้วยเลือดลมปราณของตน
ผ่านป้ายวิญญาณสามารถระบุสถานะของศิษย์ได้ แม้กระทั่งระบุตำแหน่งแน่ชัด
หากทรยศสำนัก ก็จะติดตามตัวได้ทันท่วงที
หากศิษย์เสียชีวิต ป้ายวิญญาณก็จะแตกทลาย
"แตกตั้งแต่เมื่อใด?
"เมื่อครู่เองขอรับ ข้าเพิ่งเข้าหอป้ายวิญญาณ อยู่ ๆ ก็มีเสียงตู้ม ป้ายวิญญาณของศิษย์พี่เฉินหลายก็แตกทลายอยู่ข้าง ๆ ตัวข้า ตกใจแทบตาย!"
รอบร้อยปีมานี้ เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นน้อยครั้งนัก
ศิษย์ผู้น้อยคนนี้เพิ่งพบเป็นครั้งแรก จึงถูกขวัญเสียไปตามระเบียบ
ชายชราสูดลมหายใจลึก สีหน้าซับซ้อน ก่อนกลายเป็นเพียงเงารางเลือนพุ่งตรงไปยังยอดเขาแห่งหนึ่ง
ณ แท่นหินกลางแอ่งน้ำ ผิวนวล ดั่งหยก นั่งขัดสมาธิอยู่นางหนึ่งในอาภรณ์สีขาวงามหยาดเยิ้ม
หว่างคิ้วยังคงแฝงไว้ด้วยความเย็นชาที่ผลักไสผู้คนนับพันลี้